Een flirt die een hele poolwinter lang duurt

When the Light comes. Regie: Stijn Coninx. Met: Joachim Król, Francesca Vanthielen, Rick Engelkes, Reidar Sorensen, Karin Lunden, Morten Rohrt, Per Skjolsvik, Marit Bolling, Rodney Beddal. In: 6 theaters.

Ellen is geen gewoon meisje - “Hè Pap?!” - zoals ze in een brief aan haar vader schrijft. En daarom drinkt ze niet net als ieder ander coca cola, maar monstert ze aan op een charterschip van Amsterdam naar Spitsbergen. Aan boord vermaakt ze zich met een flirtation met kapitein Robbert (Rick Engelkes) en net als je denkt dat regisseur Stijn Coninx (Daens) het heeft klaargespeeld om een romantische film in vier minuten te maken, moet het verhaal nog eens helemaal overnieuw beginnen. Eenmaal op Spitsbergen aangekomen lijkt het deze Ellen (Francesca Vanthielen) namelijk wel aardig om de winter bij een pelsjager op de onherbergzame poolvlakte door te brengen. Ze is nu eenmaal geen gewoon meisje, beklemtoont ze nog eens in een van de vele door een voice-over voorgelezen brieven aan haar alweer ex-vriendje Robbert.

When the Light comes is gebaseerd op de ware avonturen van eendagsschrijfster Heleen van der Laan, die als negentienjarig meisje inderdaad op Spitsbergen overwinterde. Scenarist Jean van de Velde (vorig jaar als regisseur succesvol met All Stars) plaatste de romance centraal die in het isolement van de poolnacht ontstaat tussen het meisje en pelsjager Lars (Joachim Król). Dat ging ten koste van enige karakterisering van de hoofdpersonen. Król blijft de hele poolwinter lang een goedmoedige sukkel en Ellen een wuft nufje die hem 'als het licht wordt' bijna koelbloedig verlaat voor een nieuw avontuur.

De film zit boordevol licht- en donkersymboliek en de uitdrukking 'iemand in een ander licht zien' is zo'n beetje de plot van het verhaal. Maar of dat nou komt door de zon die weer boven de einder uitpiept of door les één voor scenarioschrijvers (zorg dat mensen op elkaar aangewezen zijn en er ontstaat een band) is nog maar de vraag.

Veel te weinig wordt goedgemaakt door de efficiënte fotografie van Theo Bierkens, die een klein huzarenstukje moet hebben verricht in de maanden dat cast en crew op Spitsbergen verbleven. When the Light comes is immers een van de eerste speelfilms die bijna geheel in het hoogste noorden werd opgenomen. Wat overblijft is een lauw soort keukenmeidenromantiek over een meisje met bindingsangst. When the Light comes is in feite een veel te lang durende one night stand.