Witte Huis ongelukkig met film

WASHINGTON, 27 JAN. Een aardige satire uit Hollywood is opeens een hete aardappel geworden in de internationale diplomatie, en een bron van ellende voor de ernstig in opspraak geraakte president Clinton. De film Wag the Dog heeft niets te maken met de werkelijkheid, zag Clintons woordvoerder Mike McCurry zich gisteren genoodzaakt met klem te verklaren.

Al sinds begin deze maand draait de film van regisseur Barry Levinson, met in de hoofdrollen Robert de Niro en Dustin Hoffman, in de Amerikaanse bioscopen. Het verhaal neemt luchtigjes de cultuur van gladde politieke adviseurs en 'spindoctors' op de hak, en de medeplichtigheid van de media bij de groeiende invloed van de showbusiness op de politiek. Het is vooral een film om te lachen.

Maar afgelopen week, toen berichten naar buiten kwamen dat president Clinton een verhouding zou hebben gehad met een 21-jarige stagiaire, werd het verhaal opeens ingehaald door de werkelijkheid. Wag the Dog is namelijk het verhaal van twee cynische politieke adviseurs, die de aandacht moeten afleiden van een seksschandaal dat de Amerikaanse president in opspraak dreigt te brengen (hij heeft in het Witte Huis een 14-jarig meisje misbruikt).

Ze doen dat door de oorlog te verklaren aan Albanië, een oorlog die overigens alleen gestreden wordt in de media: in een studio worden kant-en-klare oorlogsscènes opgenomen om aan het avondnieuws te leveren; uit de gevangenis wordt een man gehaald die voor de camera's aan het volk wordt gepresenteerd als gevechtspiloot die gered is uit vijandelijke handen; en heel Amerika verliest zich in extatisch patriottisme.

Dit weekeinde, enkele dagen nadat Washington werd opgeschrikt door de berichten over Clintons vermeende affaire met Monica Lewinsky, waarschuwde een krant in Bagdad dat de Amerikaanse president wel eens de aandacht van zijn problemen zou kunnen proberen af te leiden met een militaire actie tegen Irak. Een scenario dat door Wag the Dog voor sommige Amerikanen misschien een zekere geloofwaardigheid had gekregen. “De omstandigheid dat dit fictieve verhaal opduikt nu we met de doodernstige realiteit van doen hebben”, sprak Clintons woordvoerder McCurry, “is niet erg gelukkig”. Wat de gevolgen zullen zijn als de film ook in Bagdad in roulatie gaat, is nog niet te overzien.

Clintons seksschandaal steekt ook een andere film naar de kroon. In maart komt Primary Colors in Amerika uit, de verfilming van de gelijknamige sleutelroman over de door schandalen geplaagde verkiezingscampagne van Clinton in 1992. Deze film van Universal Pictures, met John Travolta als de zuidelijke gouverneur die niet van de vrouwen kan afblijven en Emma Thompson als zijn ambitieuze vrouw, had voortreffelijke voorpubliciteit gekregen.

Maar nu zijn de producenten bevreesd dat de huidige crisis in het Witte Huis het enthousiasme voor de film zal doen verdampen. Een functionaris van Universal somberde gisteren in The New York Times: “Films zijn fantasie. Je wilt de mensen laten ontsnappen uit de echte wereld. Als de werkelijkheid de overhand krijgt, verlies je het mysterie”. Een andere bron in Hollywood zegt: “Wat nu in Washington gebeurt is gênant. Ik denk niet dat mensen daaraan herinnerd willen worden.”