VS: zíj willen geen dialoog

De individuele vrijheid op Cuba en de Amerikaanse handelsblokkade. Dit waren de twee grote thema's van het pausbezoek aan Cuba. Johannes Paulus II riep zowel Castro als de Amerikanen op hun rigide posities op te geven. De twee kemphanen moeten komen tot “dialoog en verzoening”. Zondagavond vertrok de paus uit Havana. Castro heeft zijn groene legeruniform weer aangetrokken, de Amerikanen gaan op in hun jongste seksschandaal. Wat zijn de offiële reacties op het bezoek?

HAVANA, 27 JAN. “De paus heeft maar een heel klein beetje aan de economische blokkade gerefereerd”, zegt Michael Ranneberger in het zwaar beveiligde gebouw van de Amerikaanse 'belangensectie' in Havana. Ranneberger is de chef Cubaanse Zaken op het Amerikaanse State Department in Washington. “We wisten allang dat het Vaticaan tegen de blokkade is. Ze zijn tegen blokkades over de hele wereld. Dat heeft dus niets met Cuba te maken. Eerlijk gezegd hadden we verwacht dat de paus het er veel vaker over zou hebben.” Maar wat is uw antwoord op de oproep van de paus?

“We respecteren de positie van de paus. Maar het is niet onze positie. Wij zullen alleen iets aan het embargo doen als op Cuba fundamentele veranderingen plaatshebben. Als onafhankelijke politieke groepen worden gelegaliseerd. Als het electorale systeem wordt hervormd. Als alle politieke gevangenen met garanties zijn vrijgelaten. Als er ook een werkelijke religieuze vrijheid is. Wat er nu is toegegeven, is lang niet genoeg voor ons. Wanneer aan al dat soort punten is voldaan, zullen wij zeker een antwoord geven op de oproep van de paus.”

De paus zegt: dit embargo raakt alleen de zwaksten.

“Geloof het of niet, ik heb ook een geweten. Het is niet waar dat de zwaksten geraakt worden. Oké, de verkoop van voedsel en medicijnen uit de Verenigde Staten is verboden. Maar niemand verbiedt schenkingen. Ik heb dat onderzocht. Niemand zal sterven aan de blokkade. Overal in de rest van de wereld kan de regering medicijnen kopen. De fundamentele kwestie is dat de Cubanen vasthouden aan een disfunctioneel economisch systeem. Daarom moeten ze voedsel importeren. Ten slotte zijn er hun budgettaire prioriteiten. Oké, de defensieuitgaven zijn substantieel teruggedraaid. Maar het geld dat aan het veiligheidsapparaat wordt uitgegeven is nog steeds enorm.”

Castro zou zeggen: kijk naar jezelf.

“Het verschil is dat wij het kunnen betalen. Hij niet.”

Ook daar zou hij vraagtekens bijzetten. Denk aan de armen, de gezondheidszorg in de VS.

“Hij gebruikt het geld omdat anders zijn systeem uiteen zou vallen. Wij hebben geen politieke gevangenen. Wij mishandelen niemand. Dat is absuluut niet vergelijkbaar. De mensen in Cuba zijn bang. Ze durven zelfs niet onder elkaar te praten omdat ze niet weten wie de ander is. Hun post wordt opengemaakt. En de regering maakt daar niet eens een geheim van.”

De paus zegt: hou nu eens op elkaar alleen te beschuldigen. Praat met elkaar. Begin een dialoog.

“Maar zíj willen geen dialoog. Als zij hervormingen zouden doorvoeren, dan zouden we daarop antwoorden. Maar wat is het nut van praten als zij niet willen veranderen? Praten om te praten heeft geen zin. Is dat onredelijk? Ze hebben de mogelijkheid vreedzaam te veranderen. Maar ze doen het niet. Ze graven zich steeds meer in. De economische hervormingen worden niet uitgebreid, en alle politieke hervormingen zijn sinds het laatste congres van de partij uitgesloten. Is het dan onredelijk dat wij niet praten?”