Muziek en humor

Naar aanleiding van het concert van Bentley Rhythm Ace stelt Hester Carvalho in haar recensie (19 januari) dat 'humor net zo slecht samen (gaat) met muziek als nadenken'. Dat sloeg overigens niet zozeer op voornoemde groep als wel op de popmuziek in het algemeen. Omdat dit citaat ook werd gebruikt als 'quote van de dag', en aldus uit zijn context werd gehaald, werd nog meer de indruk gewekt dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen muziek en humor kunnen samengaan. Dat mag dan misschien voor de huidige popmuziek gelden, het is zeker niet altijd zo geweest.

In de beginperiode van de popmuziek, en daar bedoel ik mee de rock'n roll, folk, rhythm'n blues, blues, country, dat wil zeggen het amalgaam aan stijlen dat in de jaren '60 leidde tot het ontstaan van de popmuziek, was humor zelfs een impliciet onderdeel van de muziek. Zo is bluesmuziek, in weerwil van wat veel mensen denken, absoluut geen sombere en depressieve muziek. Integendeel. Het is feestmuziek waar bij gedanst en gezongen werd.

Een veelvuldig gebruik van het overstatement vinden we ook in de soulmuziek uit de jaren '60. Liedjes waarin de hoofdpersoon zich voor een jury moet verantwoorden omdat hij echt van zijn vrouw houdt, en vervolgens beschuldigd wordt van 'true love' (O.V. Wright), daar kun je toch met niets anders dan een glimlach naar luisteren? Ook in andere muziekstijlen is humor vaak de drijvende kracht van de muziek.

Neem de rhythm & blues van The Coasters, de talkin' bluesnummers van Bob Dylan aan het begin van zijn carrière, de muziek van Hank Williams, voorbeelden te over om aan te tonen dat humor heel goed kan samengaan met muziek. Sterker nog, in de hierboven aangehaalde voorbeelden is de humor vaak niet weg te denken. Feit is wel dat humor tegenwoordig in de popmuziek ver te zoeken is en inderdaad vaak niet past. Misschien is de popmuziek door de jaren heen wel té volwassen, te serieus geworden.