Popcornfeest in Amsterdam voor de Broncos

De Denver Broncos wonnen vannacht verrassend de Super Bowl, de grote finale van het American football-seizoen. In een Amsterdams hotel keken de fanatiekste fans uit Nederland naar de beelden uit San Diego.

AMSTERDAM, 26 JAN. Zelfs op het nabijgelegen Leidseplein is het stil als om tien voor vier op de vroegere maandagmorgen het feest losbarst in het Marriott-hotel. De meerderheid van de fans in de afgeladen zaal bij de NFL Super Bowl Party bejubelt de overwinning van de Denver Broncos, die de underdog waren en ook nog de Nederlander Harald Hasselbach in de gelederen hebben. Ook al wordt de finale op duizenden kilometers afstand gespeeld, het enthousiasme is er in Amsterdam niet minder om.

Denver is al jaren de favoriete club van Frank Temming. De Nederlandse speler van de Amsterdam Admirals heeft grote bewondering voor spelverdeler John Elway. “Elway, met zijn paardenkop, is een absolute topper. Hij verdient het om de grote prijs een keer te winnen”, zegt Temming, in de vip-ruimte kijkend naar het beeldscherm, eerder in de nacht. “Zo'n Super Bowl is je van het. Als je daar staat, heb je het helemaal gemaakt. Wat denk je wat voor meiden je dan kan versieren?”

Temming (27) droomde er ooit ook van in de grote NFL te spelen. “Ik was achttien jaar toen ik in Amerika een scholarship kreeg. Ik heb het er maar een week of vijf uitgehouden. Ik had heimwee, werd compleet gek daar. Ik had het thuis in Utrecht ook zo goed naar mijn zin. Zo gooide ik wel mijn eigen ruiten in.” Twee jaar geleden hoopte hij op een herkansing. “Ik was hot. Ik liep de meeste yards, scoorde als een trein. Tijdens het trainingskamp wisten de Amerikanen niet dat ik een Nederlander was. Ik verwachtte een try-out te krijgen voor de NFL. Maar toen brak ik in mijn enkel, uit tegen Schotland. Weg kans.”

Inmiddels is Temming weer fit en wordt vlak voor middernacht bij de Super Bowl Party met drie anderen voorgesteld als de Nederlandse vertegenwoordiging van de Amsterdam Admirals voor komend seizoen. Ze krijgen veel applaus. De zaal is uitverkocht met zo'n duizend fanatieke football-fans. Ze kijken vol verwachting uit naar de grote finale in San Diego die onder meer op twee grote schermen te zien is. Om de tijd te doden kunnen zij terecht bij kraampjes met hotdogs, pizza's, donuts, popcorn en bier van een Amerikaans merk.

Op het podium geven de cheerleaders van de Admirals een show. Later lopen ze in de zaal rond. Maar als de wedstrijd is begonnen, heeft niemand meer oog voor de voor de schaars geklede meisjes. Dan zijn er belangrijker dingen te zien.

Temming ontdekte het American football door zijn twee oudere broers. “Het is een fantastisch spel”, verduidelijkt hij. “Het lijkt misschien iets voor dommekrachten en ruwe bonken, maar dat is niet waar. Alles draait om de tactiek. De spelers moeten ook boeken met spelvormen doornemen die dikker zijn dan de bijbel. Iedereen moet precies weten wat hij moet doen. Als er één faalt, valt alles in het water. Het is een echte teamsport.”

Voormalig profvoetballer Silvio Diliberto is voor het eerst op een dergelijk feest aanwezig. “Het heeft wel iets. Net zoals het rood-witte mannendiner bij Sparta.” Diliberto zal komend seizoen wederom voor de Admirals uitkomen. Hij is kicker en moet de ballen tussen de palen schoppen. Totdat het seizoen weer begint, voetbalt de veteraan bij een vierdeklasser uit Heerlen. “Vaak ga ik een half uur voor de training even met een rugbybal het veld op. Dan schiet ik even om het gevoel te houden. Andere jongens proberen het ook weleens, maar merken dan hoe moeilijk het is. Ze krijgen de bal meestal wel weg, maar hij gaat alleen de lucht niet in.”

Diliberto is nog steeds een grote fan van het Europese voetbal. Maar zijn interesse voor de Amerikaanse versie is wel toegenomen sinds hij er zelf deel van uitmaakt. “Ik kijk weleens naar de hoogtepunten op CNN.” Hij begrijpt nog lang niet alle details van het spel. “Eerst snapte ik niet waarom de scheidsrechters soms een zakdoek op het veld gooien. Moest iemand zijn neus snuiten of zo? Nu weet dat dat gebeurt als er een overtreding is begaan. Maar ik zie dan nog vaak niet wat er precies fout ging.”

Diliberto blijft in Amsterdam niet lang kijken. Hij moet nog helemaal terug naar Kerkrade. “Zo'n wedstrijd duurt tweeënhalf à drie uur. Dat hou ik niet vol, joh.” Ook ploeggenoot Frank Temming haalt het einde niet. Bij de stand 17-17 stapt de Utrechter op. “Ik ben ziek van al die donuts”, zegt hij grijnzend.

In de grote zaal denkt niemand er aan voortijdig te vertrekken. De fans spoelen de slaap met bier weg en blijven tot het bittere einde zitten. Hun doorzettingsvermogen wordt beloond. De Super Bowl van 1998 blijkt een van de meest spectaculaire edities uit de historie.