NICK LOWE

Nick Lowe. Dig My Mood (FIENDCD 939)

Nick Lowe maakte zijn nieuwe cd Dig My Mood met grotendeels dezelfde muzikanten als zijn vorige, The Impossible Bird (1994), maar zorgde toch voor een verrassend andere stijl en sfeer. Gebruikte hij op The Impossible Bird nog synthesizers en dergelijk eigentijds instrumentarium om zijn nummers te stroomlijnen, nu lijkt hij met zijn voorzichtige ballades teruggekeerd naar de oervorm van de rock n' roll, toen begeleiding nog sober was.

Als Nick Lowe een iets diepere en vollere stem had gehad, dan had hij in deze nieuwe gedaante voor de jonge Elvis Presley kunnen doorgaan - al had die typisch Engelse, verfijnde ironie in zijn stem hem dan toch nog verraden. De plukkend bespeelde basgitaar die vriendelijk 'pom-pom-pom' doet, de knetterende klank van Steve Donnelly's gitaar en het cocktailtempo van de drums dragen allemaal bij tot de sfeer van een sentimental journey die Lowe voor deze nieuwe cd creëerde. Het sentiment krijgt verschillende gedaantes. In een nummer als You Inspire Me, met die tastende pianoakkoorden, zou hij zo voor Nina Simone kunnen doorgaan. Al heeft hij altijd een hang naar het ouderwetse vakmanschap gehad, het is wel even wennen om Nick Lowe zo traditioneel te horen. Maar als altijd zijn zijn liedjes prachtig subtiel en verzuchtend, en hebben ze op onverwachte momenten een rare draai.