Frank de Grave: premier in spencer

Januari 2008. De 60-jarige VVD viert feest in Capelle aan den IJssel. Hier in suburbia, dat doorzon-domein van de middengroepen, is de partij bijeen in een aangeklede industriehal. Invloed heeft ze nog volop, maar geld nauwelijks: ook de liberalen zijn aangevreten door de mot van een afnemende partijaanhang.

Het techno-decor is sober, de muziek knoerthard, en achter de microfoon doemt de frêle-gestalte op van de partijleider. Frank de Grave, voormalig wethouder en staatssecretaris en inmiddels een razend-populaire minister-president, maant de zaal tot stilte. “Vrienden, ik heb hier een boodschap van Frits”. Donderend applaus overstijgt de stem van de spreker. “Koppen dicht”, herneemt hij zich. Waarna De Grave voorleest dat het Frits goedgaat, het hem spijt dat hij niet aanwezig kan zijn en hij de partij veel voorspoed wenst.

Het was zo mooi geweest - het eerste kabinet-Bolkestein, een samenwerking van VVD, CDA en Groenlinks, was een eclatant succes geweest en de kiezer had de VVD bij de verkiezingen van 2006 beloond met 51 zetels. Het tweede kabinet onder liberale leiding was er wèl gekomen, maar zelf had Frits Bolkestein het premierschap aan zich voorbij laten gaan. Het was mooi geweest, hij had zijn missie volbracht, zo schreef hij in een korte brief aan de majesteit. De liberale leider had zich daarna teruggetrokken in zijn vakantiewoning in Noord-Frankrijk en vertoonde zich niet meer in het openbaar. Hij schreef slechts toneelstukken en verstuurde af en toe nog een ingezonden brief als ergens iemand zich positief uitliet over het kabinet-Den Uyl, een semi-progressief kabinet dat ergens in de jaren zeventig had bestaan.

“Vrienden”, sprak De Grave, “driewerf hoera voor Frits, voor de man die de VVD glansrijk de 21ste eeuw heeft binnengeloodst.” De overwegend in trui en spijkerbroek gestoken partijgangers klappen De Grave hartstochtelijk toe. De jongensachtige minister-president is razend populair. Als hij niet regeert, speelt hij met liefhebbers een partijtje snelschaak in het cafeEÉ of is hij met captains of industry te vinden op de course van de Haagsche Golfclub.

Een volgspot licht heel even zijn gele spencer uit, een frivool trekje aan deze liberale minister-president, “Verder wil ik u voorstellen nog een telegram te sturen naar ons oudste-erelid, senior-senator Hans Wiegel. Hij heeft mij onlangs nog laten weten dat hij zonodig beschikbaar is.” “Kennen we niet”, roepen een paar balorige feestgangers. “En dan nu allemaal naar de bierpomp”, sluit De Grave af. “De VVD is een feest”, is al een tijdje zijn campagne-motto. Bij de uitgang verkopen ijverige partijhulpjes gele spencers met fluoriserende opdruk 'Great Frank'.