Rafter draagt leed cricketfans met zich mee

Slechts één dag werd tennisheld Patrick Rafter met rust gelaten door zijn landgenoten. Dat was toen de Australische cricketers aan hun best-of-three serie begonnen tegen Zuid-Afrika. Al wordt van Rafter aanzienlijk meer verwacht.

MELBOURNE, 24 JAN. De prikkelende anekdote van Patrick Rafter illustreerde niet alleen zijn wankele positie tijdens de Open Australische tenniskampioenschappen waar hij zich door een mijnenveld naar de titel moet zien te worstelen. De huidige nummer twee van de wereld keerde eind vorig jaar voor het eerst terug naar zijn vaderland sinds hij de US Open had gewonnen. Tot zijn schrik kon Rafter zich zelfs incognito nergens meer vertonen zonder te worden geconfronteerd met de bijkans hysterische reacties van zijn landgenoten.

Vorige week verscheen Rafter met een volle baard op het toernooi van Sydney. “Pure noodzaak”, luidde zijn excuus. “Ik hoopte daarmee wat onopvallender door het leven te kunnen gaan.” Maar de vermomming hielp niet. Rafter: “Ik liep laatst over straat met die baard, had mijn haar expres los gedaan en ik slofte als een bejaarde. Ik verlangde hevig naar rust en ik was er echt van overtuigd dat ik niet zou worden herkend. Wat denk je? De eerste de beste man die ik tegenkom, vraagt me: 'Ga je de Australian Open winnen, Pat? Eh, je bent toch Patrick Rafter?' Daar laat je dan een baard voor staan.”

Die ging er dus de volgende dag weer af in de wetenschap dat hij deze weken toch geen seconde met rust zal worden gelaten. Het sportgekke Australië weet zijn helden immers te eren. Zwemkoning Michael Klim is sinds zijn goldrush op de wereldkampioenschappen in Perth niet van de pagina's in de Australische kranten en van de televisie weg te slaan. Dertien miljoen landgenoten zijn bereid Rafter in Melbourne naar de titel te dragen, want de Pat-mania kent geen grenzen. Luister naar het opgewonden gekrijs van tientallen pubers en je weet op welke baan Rafter traint.

Om zich nog enigszins normaal over het Melbourne Park te kunnen bewegen, organiseert Rafter dagelijks sessies waarop hij handtekeningen uitdeelt en gewillig poseert voor de fotografen. Met gevoel voor zelfspot vergeleek Gustavo Kuerten de gekte rond Rafter met de gematigde reacties in Brazilië, nadat hij op sensationele wijze het grandslam-toernooi op Roland Garros had gewonnen. Australië kent nu eenmaal geen Romario of Ronaldo die een tennisser in de schaduw stellen. “Bovendien heb ik niet het lichaam van Rafter, ik hoefde geen modeshows te doen”, vertelde Kuerten.

Met zijn gespierde torso en het frivole staartje in zijn nek is Rafter nu eenmaal het sekssymbool van vrouwen, die zichzelf graag vereenzelvigen met zon, zee en strand. Maar Patrick is meer dan de ideale schoonzoon. De Australiërs associëren hun tennisgod met succes sinds hij op Flushing Meadows in New York zijn eerste grandslam-titel behaalde. Op Melbourne Park gaat hij zwaar gebukt onder die roem en Australië houdt de adem in nu Rafter afstevent op een beladen ontmoeting met een ander fenomeen, de verbeten aan zijn come-back werkende Andre Agassi.

Gisteren genoot Rafter van een vrije dag en richtten de Australiërs het vizier op een ander stadion in Melbourne Park. Naast het oude olympisch stadion ligt de imposante Melbourne Cricket Ground dat plaats biedt aan 101.000 toeschouwers. Die waren er gisteren bij lange na niet, want Zuid-Afrika heerst nu eenmaal in eendaagse wedstrijden en niemand had dan ook op een stunt van het Australische cricketteam gerekend. Captain Steve Waugh en zijn mannen gloriëren voornamelijk in de Testseries.

Uren voor aanvang van het eerste duel tussen Australië en Zuid-Afrika in de finale van het jaarlijkse drielandentoernooi drentelden de toeschouwers al door de catacomben. De meer bezonken liefhebbers vermaakten zich in de fraaie bibliotheek, waar de rijke historie van het cricket in honderden boeken is verzameld. Autobiografieën van de huidige sterren liggen naast relikwieën uit een roemrucht verleden. De nostalgie wordt tevens gevoed in de Australian Cricket Hall of Fame en in het olympisch museum in de Gallery Sport.

De toon voor een kansloze missie van het Australische cricketteam was al na één bal gezet toen Michael Devan te laat reageerde op een mislukte klap van de Zuid-Afrikaanse batsman Daryll Cullinan. Een kreet van afschuw golfde door het stadion en pas nadat spinbowler Shane Warne zijn opwachting had gemaakt, kon een einde worden gemaakt aan de flitsende demarrage van de ploeg van captain Hansie Cronjé. In zeven overs hadden de Zuid-Afrikanen 46 runs gescoord en na het vertrek van Warne stonden al 55 runs op het scorebord. Maar toen was het eerste wicket eindelijk gevallen: de heilige explosie in het cricket.

Een psychologische oorlogsvoering was aan de confrontatie tussen de twee cricketnaties voorafgegaan. “Zuid-Afrika kan geen finale spelen”, pochte Steve Waugh. “Op dat podium sluipt de twijfel in het team.” De nuchtere repliek van zijn collega Cronjé: “Misschien heeft Steve de verkeerde statistieken gelezen.” Het totaal van 241 runs voor 9 bleek voor Australië niet meer te compenseren, al moest de Zuid-Afrikaanse bowler Allan Donald 's avonds nog diep in zijn reserves tasten.

Slechts zes runs kwamen de Aussies te kort om de eerste wedstrijd in Melbourne te winnen. De best-of-three serie wordt dit weekeinde voortgezet in Sydney, al wordt dezer dagen meer gepraat dan gebowld en gebat in het Australische cricketteam. De Australian Cricketers' Association eist betere werkomstandigheden (bedoeld wordt meer geld) voor zijn internationals in de Testseries, anders wordt de zeven weken durende toernee door India geboycot. Zouden de Australiërs daar nu werkelijk van wakker liggen? Het schijnt van wel.

Rafter draagt nu ook al het leed van de cricketfans met zich mee.