Nimby-gedrag (2)

Beatrijs Ritsema gaat van een verkeerde vooronderstelling uit in haar column 'Schaduw voor het leven'. De ouders van de slachtoffertjes in Ochten hebben inderdaad een straat/contactverbod geëist tegen de binnenkort 21 jaar wordende zedendelinquent. Het doel van deze vordering is niet een eind te maken aan recente overlast. Het doel is behoud van het recht van bewegingsvrijheid voor hun kinderen en zichzelf.

Het straat/contactverbod wordt inderdaad vaak gebruikt om een eind te maken aan hinderlijke overlast, sinds kort ook aangeduid als stalking. Daarnaast kan een straat/contactverbod ook uitkomst bieden om een dader van een ernstig zedenmisdrijf dat grote psychische schade heeft veroorzaakt uit de buurt van het slachtoffer te houden. Het is voor slachtoffers - en als ze nog jong zijn, ook voor hun ouders - vaak heel bedreigend een dader - zelfs per ongeluk tegen te komen. Het activeert angstgevoelens, herbelevingen die vaak via een langdurige therapie bestreden moeten worden. Als in dat geval een straatverbod gevraagd wordt is dat geen vorm van nimby-gedrag (not in my backyard) maar een invulling van de plicht tot schadebeperking. Zo'n plicht rust niet alleen op slachtoffers maar evenzeer, zo niet meer, op daders. Het kan gezien worden als een passende schadevergoeding anders dan in geld.

Overigens zou het idee van een schaduw, in het kader van de preventie ten aanzien van jongens en mannen als Henkie het uitwerken waard zijn; nadat zij zich elders gevestigd hebben.