'Mag het eindelijk eens feest zijn?'

Europa is moe van alle ellende op tv. Het wil kommerloos meezingen. “Het is toch enig dit soort dingen?”

“Het is de bedoeling dat straks iedereen gaat staan en dat u absoluut van uw stoel komt”, zegt de licht zwetende productie assistent bij de opnamen van Veronica's live muziekprogramma 't Dak d'r Af. “De hele tent moet op zijn kop staan.”

De man oogt ietwat gespannen. Hij wordt betaald om het programma zijn naam waar te laten maken: het dak moet eraf. Maar dat blijkt toch nog moeilijker dan het lijkt. Ondanks de locatie, een fraaie, zwierige kermistent met spiegels en rood fluweel, is het 'uitzinnige applaus' nog wat aarzelend.

Maar als de presentator met zijn live band verschijnt, komt het publiek als één man omhoog en klapt en danst het mee met het openingsnummer. Het snapt nu meteen wat de bedoeling is, het kent de taferelen. De uitzinnige menigtes bij overwinningen van het Nederlands Elftal, de deinende Koninginnedagen. Inhaken en meezingen bij André Rieu, Guus Meeuwis, de Elfstedentocht en The Night of the Proms.

Het fin de siècle krijgt aarzelend een gezicht op televisie. We hebben plezier, we gaan uit ons dak. De wereld vergaat, maar wij dansen.

Het begon in Frankrijk op Antenne 2 drie jaar geleden, met het amusementsprogramma La Fureur du Samedi Soir. Die naam was een rechtstreekse vertaling van de titel van de film die John Travolta wereldberoemd maakte, Saturday Night Fever.

Maar ook het thema van die film krijgt in het huidige tijdsgewricht een tweede leven; jongeren die in de discotheek de alledaagse grauwheid van hun uitzichtsloze leven van zich afdansen. Zo zien we in La Fureur twintigers wederom om het hardst hun sores van zich afzingen. Op de achtergrond host een publiek dat voortdurend op de toppen van uitzinnigheid balanceert. Er moeten ook nog liedjes geraden worden, maar daar gaat het niet om. Het gaat om het enthousiasme. Gouwe Ouwen worden uit volle borst meegezongen waarbij, om de huiskamer ter wille te zijn, de teksten onderin het beeld voorbijrollen.

Het programma blijkt in een enorme behoefte te voorzien. Niet alleen in Frankrijk raken miljoenen mensen geïnspireerd met de televisie mee te zingen, ook in de rest van Europa slaat het genre aan. Zo heeft Engeland inmiddels Night Fever, Italië Furore, en België Het Swingpaleis. Net als het publiek en de panels in de studio blijkt ook dáár in de huiskamer het verlangen groot een moment van kommerloze vreugde te beleven.

“Het worden overal toppers”, weet Sue Green van televisieproducent Grundy die de programma's in Engeland en Italië introduceerde. Het bedrijf verwierf de exploitatierechten van La Fureur voor Europa en is van plan meerdere landen voor het concept te interesseren. Portugal staat op stapel.

Inmiddels begint feel good-televisie ook in Nederland een trendje te worden. Wekelijk beleven al anderhalf miljoen Nederlanders enthousiast KRO's Het Gevoel van.... Aangelokt door dit succes, kwam Veronica met 't Dak d'r Af en SBS6 met De Heeren van Aemstel Live.

Media adviseur Bert van der Veer van TV Inside verbaast het niets. “Als je een uur gekeken hebt, krijg je het gevoel dat het leven waard is geleefd te worden. Men is moe geworden van de overdosis aan ellende en emotie op tv. 'Mag het eindelijk eens feest zijn?', is het gevoel dat overheerst. Het is een puur escapistische trend.”

Gerard Hulshof, netmanager van Nederland 1, schrijft de populariteit van het programma toe aan de ongecompliceerdheid ervan. “Eigenlijk is al het andere amusement dat momenteel op tv is, geënsceneerd. Mensen worden overvallen met een filmploeg, of gefilmd met een verborgen camera en anderszins op het verkeerde been gezet en dan volgt de presentator met de oplossing; het zijn allemaal trucs. Het aardige van Het Gevoel van... is dat het puur is; het enthousiasme is echt.”

De KRO poogt die echtheid te waarborgen door het publiek vooraf te selecteren. Anders dan bij 't Dak d'r Af en De Heeren van Aemstel Live, probeert de KRO groepen, verenigingen en vriendenclubs in de studio te krijgen. Mensen die elkaar al kennen zijn gewend met elkaar plezier te maken. “Er zit geen enkele dubbele bodem in”, zegt Hulshof. “Mensen hebben het gevoel niet voor de gek gehouden te worden, en tóch hebben ze lol. Het is een witte raaf.”

“Maar eigenlijk is het natuurlijk een beetje een bangelijke trend”, vindt Mark Maes, producent van Het Swingpaleis bij de BRT. “Mensen zijn bang voor de toekomst. We zouden vooruit moeten kijken, in plaats van altijd maar weer naar de jaren zeventig en tachtig. De wereld heeft dringend behoefte aan vernieuwing. We kijken teveel terug.”

Aan Barry Hay, gastheer van het SBS6 programma De Heeren van Aemstel Live is al het gefilosofeer niet besteed. “Mensen houden gewoon weer van live muziek, daarom beginnen televisiestations er mee. Maar ik denk wel, dat hoe meer van dit soort programma's er komen, hoe eerder het weer wordt uitgekotst.”

“Het is toch enig dit soort dingen?”, zegt Carla (39) verderop aan de bar als Ramses Shaffy is uitgezongen.