EPO

De jongens van TVM, Rabo en Telekom zijn weer onder ons. Als geordend vee staan ze op de foto te pronken met een fenomenaal pistoolfoedraal in het kruis. Renners laten graag zien dat ze zwaar geschapen zijn. Wat moet je anders als je bent opgegroeid met varkens achter het huis?

De wielerfans zijn hongerig naar de eerste pedaalslagen. Naar de geur van masseerolie die uit het peloton, die mollige menigte, opstijgt. Wielrenners wijzigen de kleur van de straat, breken als een huiverende sluier de winterdood van bomen en water. Als beschilderde glimwormen dagen ze de zon uit. Kom maar op zon, wij zijn er klaar voor.

Over enkele dagen flitsen ze weer over de meet. In de Ster van Bessèges en de Ronde van de Middellandse Zee. Het geeft de burger moed. Fietsen is verhuizen van schaduw, en wie wil dat niet? In ieder mens schuilt een onvermoede demarrage. Omkijken en wegwezen. Zelfs in het tederste gedicht van Remco Campert kom je ineens een stormvogel tegen. De beeldschone troost van la fuite en avant, daar zijn wielrenners voor.

Ik blijf het zeggen: de ruige eenzaamheid van het peloton is de mooiste der werelden. Het is ook de hypocrietste der werelden, want wielrennen is een katholieke sport. Ze liegen zich te barsten, ploegleiders, kampioenen en knechten. Vooral als het over doping gaat. Rik van Looy, Peter Post, Eddy Merckx, Johan Museeuw, ze hebben alles gewonnen wat er te winnen was, maar jaren na dato blijven ze volhouden dat ze nog steeds niet weten hoe een amfetamine, een testosteronnetje of een EPO'tje er uitziet. Doping: dat zijn de anderen.

Het hele wielermilieu is geketend door de omerta. Een enkele spijtoptant durft de zwijgplicht te doorbreken. Deze week deed Eddy Planckaert dat. Zijn verrassende EPO-belijdenis berustte op spijt, niet op schuld. Als hij meer van de verboden vrucht had genoten, was hij nu schatrijk geweest, jammerde de winnaar van Parijs-Roubaix en de Ronde van Vlaanderen. “EPO is formidabel, je kan vijftien procent meer dan een niet-gebruiker. En dan heb ik het over toprenners”, glunderde de 'kleine van Nevele' na. Die terloops meegaf dat er “bij de beesten af” gelogen wordt door renners, soigneurs en sportartsen over de substantie van het avondinfuus.

Planckaert werd meteen door de hele wielergemeenschap uitgekotst. Hein Verbruggen sprak van een onsmakelijke publiciteitsstunt. Peter Post suggereerde een vlaag van zinsverbijstering. Eric Vanderaerden, sinds jaar en dag kampioen van de vermoorde onschuld, herinnerde aan eerdere mystieke buien van zijn gewezen ploegmaat. En broer Walter Planckaert, de jezuïet van de familie, opperde de verdenking van overmatig drankgebruik. Dat had die Walter Planckaert niet moeten zeggen. Ik heb hem nog als renner over de meet zien komen. Scheel en grauw, wankelend als een gebarsten geranium, en met zo'n wazige blik dat ik dacht: deze jongen is niet meer van deze wereld.

De hypocrisie is stuitend. Waarom blijven schuilgaan achter lachwekkende leugens. Alsof doping alleen op de maan voorkomt. EPO woedt in het peloton zoals cake woedt op theekransjes van oude, vergeelde dames. De gehele broederschap zit aan het spul. En dan maar malicieus verontwaardigd doen over de domheid van Chinese zwemstertjes die niet eens weten dat sporttassen uiterst geschikt zijn voor een dubbele bodem. Een bekentenis van de paus dat zijn kamermeisje zwanger is zou nog minder opwinding veroorzaken dan de vrijmoedige getuigenis van een renner over EPO-gebruik. Wat een onzin.

Ze zijn op een hand te tellen, wielrenners die 'zuiver' aan een klassieker beginnen. Om van de Tour de France maar te zwijgen. Toch mag het niet gedacht, gezegd en geschreven worden. Je kan nog beter pedofiel zijn dan gedopeerd renner. De schande van de eerste wordt door de kerk mede gedragen en gebalsemd, de ontluistering van de tweede wordt in- en uitgezongen door een koor van beulen.

Gisteren heeft Djamolidine Abdoesjaparov afscheid genomen van het wielrennen. Een onherstelbaar verlies. De Oezbeek kreeg een jaar schorsing voor dopinggebruik. Hein Verbruggen knikte dat het goed was. Hef het hele peloton op, meneer Verbruggen. Dan hoeft u niet meer wakker te schrikken van uw rubberen moralisme.