Delauney's dans is al te persoonlijk

Voorstelling: Countdown ; Choreografie en dans: Désirée Delauney ; Dramaturgie: Robert Steijn; Licht: Gert Bakker ; Muziek: LTI Bukom, Shea, Gluck, Bad Guys, Michael Danna, Otis Redding. Gezien: 22 /1 Amsterdam De Brakke Grond. Aldaar t/m 31/1. Verder: 4 en 5/2 Utrecht, 13 en 14/2 Rotterdam, 20/2 Alkmaar. Inl. 020 638 45 05.

Na twintig jaar dansen maakt Désirée Delauney de balans op in haar solovoorstelling Countdown. Ze onderwerpt zich aan een analyse van zichzelf als mens, maar ook als danseres en choreografe. We zien een soms lijdende, soms genietende, uitbundige of ingetogen persoon.

Ze laat de toeschouwer getuige zijn van een zoektocht door haar herinneringen. Flarden uit eerder werk duiken op. Zo was in Alcool (1993) al te zien hoe ze met de rug naar het publiek steeds sneller en sneller met haar armen zwaait tot ze er met een scherpe schreeuw een einde aan maakt. Door zich naakt aan het publiek te tonen refereert ze aan de scène uit diezelfde choreografie, waarin ze haar lichaam bij het schijnsel van een kaars aandachtig onderzoekt.

Beweging komt bij haar van diep binnenuit, alsof ze zich binnenste buiten keert. Het komt als het ware rechtstreeks uit haar hart, dat ze in een bizarre erotische scène aan een denkbeeldige tegenspeler aanbiedt: 'Take my heart out'. Haar bewegingen hebben de cadans van dat kloppende orgaan. Of zijn heftig, hortend en stotend als in een stuiptrekking, dan weer zacht wiegend. Andere momenten fladdert ze met haar armen als een vogelverschrikker of loopt op circusmuziek stampvoetend als een klein meisje heen en weer. Met een lap tule is ze een fee, een bruid, een verdwaalde ster. Het is allemaal zeer fragmentarisch, lijn valt er niet in te ontdekken. Een hele dunne rode draad vormt het af en toe terugkerende aftellen in het Engels of Frans. Het slotwoord van de avond is het op het allerlaatst uitgesproken zero.

De voorstelling wordt voornamelijk overeind gehouden door de intensiteit van de uitvoering. Ondanks haar fragiele verschijning straalt Désirée Delauney kracht uit. De overgave en oprechtheid waarmee ze alles brengt, nemen je in voor de persoon. Als choreografe is ze minder indrukwekkend. Ze weet er mij niet van te overtuigen dat wat ze laat zien, werkelijk gedeeld moet worden met een publiek. Daarvoor is het gebodene àl te persoonlijk en in een te weinig boeiende vorm gegoten. Het roept de vraag op: nou en?