'All white guys look the same'

Zia Mahmood bouwt ook naast het bridge aan zijn reputatie. Met zijn charmes slaagt deze Amerikaanse topbridger van Pakistaanse afkomst er in iedereen voor zich in te nemen. Met Zia aan boord weet iedere toernooiorganisatie zich verzekerd van een uitsmijter. Na afloop van de wedstrijd pakt hij, meestal als laatste, de microfoon voor een levendig en vaak humoristisch praatje.

Verleden week won Zia, samen met de Brit Tony Forrester, het prestigieuze Cap Gemini World Top Invitational in Den Haag. Tijdens de feestelijkheden in Hotel des Indes, na afloop van het toernooi, vond Forrester het nodig zijn eigen vrouw te bedanken voor alle steun door de jaren heen. Uiteraard was Zia er als de kippen bij om zoveel overdreven politieke correctheid ter plekke te ontzenuwen. In zijn eigen dankwoord verklaarde de topspeler annex playboy dat het, praktisch gezien, voor hem onmogelijk is om ieder van zijn 35 vriendinnen persoonlijk te bedanken voor al zijn successen. En het zelfde geldt voor zijn bridgepartners - Zia heeft niet echt een vaste maat. 'All white guys look the same'. Het was me het weekje wel voor Zia: vrijdag geslagen tot erelid van de bridgeclub Z.I.A., Zoetermeer Is Ambitieus ('I'm glad they found a city starting with the letter Z'), zaterdag opnamen voor TV West - uitgezonden op zondagavond - en dan nog even de winst in het sterkste parentoernooi ter wereld. Ondanks de concurrentie, genoot het nieuwste Zia-meisje, een 28-jarige langbenige blondine uit Engeland luisterend naar de naam Emma, met volle teugen van de successen van haar minnaar. Vijf dagen lang was zij steevast te vinden aan de zijde van de kaarttovenaar uit Karachi. Toch viel in haar gelaat een glimp van droefheid te bespeuren. Volgende week doet Zia het Macallan in Londen aan en beter dan wie ook beseft ze dat haar rol dan weer zal zijn uitgespeeld. Hoe verging het de twee deelnemende Nederlandse paren? Leufkens-Westra bungelde vijf dagen lang aan de staart van het veld en eindigden op een bescheiden dertiende plaats. Het is de hoogste tijd dat dit paar een internationaal aansprekend succes boekt, wil het zijn reputatie van beste Nederlands paar niet ernstig in gevaar brengen. Met Jansen-Westerhof verliep het aanvankelijk zeer voorspoedig. Op tweederde van alle spellen stonden zij nog derde. Daarna volgde een kleine terugslag en moest met een nog steeds eervolle achtste plaats genoegen worden genomen. Op onderstaand spel werd Jan Westerhof het vuur aan de schenen gelegd:

Zuid gever Noord NZ kw. Schoppen AHB9 Harten VB97 Ruiten VB106 Klaver A West Oost Schoppen V43 Schoppen 85 Harten A104 Harten H532 Ruiten 7 Ruiten H4 Klaver HB8732 Klaver V10954 Zuid Schoppen 10762 Harten 86 Ruiten A98532 Klaver 6 West Noord Oost Zuid Helgemo Jansen Helness Westerhof 1Klaver dbl 1Harten 2Ruiten dbl1) rdbl 3Klaver 3Ruiten 4Klaver 5Ruiten pas pas pas

1) driekaart harten In 5Ruiten geef je twee hartens af. Daar blijft het bij, omdat zowel SchoppenV als RuitenH goedzitten. Vier schoppen is overigens beter, omdat je daarin afhankelijk bent van het goedzitten van maar een van die twee snits. Tegen 5Ruiten startte west, Geir Helgemo, met een kleine (!) harten. Jan Westerhof liet klein bijspelen uit dummy en Tor Helness legde de heer, die hield. Hierna vervolgde de effectenmakelaar uit Oslo met Ruiten4 (!) en stond Westerhof voor het blok. De ontwikkelingen in de eerste slag wezen sterk op het bezit van HartenA-H in oost. In dat geval kon het niet anders dat, gezien zijn opening, RuitenH bij west moest zitten. Westerhof speelde daarom RuitenA in de hoop op troefheer-sec. Begrijpelijk, maar hier fout dankzij de duivelse uitkomst van Helgemo. Of, zoals wijlen Edgar Kaplan placht te zeggen: 'Up went the ace and down went the contract!' De smaakmakers van het toernooi waren ongetwijfeld Jason en Justin Hackett uit Engeland. Deze twintigers wonnen al eens een EK en een WK bij de junioren en zijn tegenwoordig vaste kracht in het Engelse open team. Vanwege hun opmerkelijke verschijning en hun voorliefde voor Manchester United worden de broertjes ook wel eens als Hooligans beschreven. De tweeling is evenwel full prof en gedraagt zich dienovereenkomstig: stoïcijns. Dit jaar leverden de Hacketts met een vierde plaats op het Cap Gemini een prima debuut. Vooral dit spel maakte indruk: Zuid gever Noord OW kw. Schoppen V10 Harten 832 Ruiten AHV932 Klaver V5 West Oost Schoppen 954 Schoppen H863 Harten - Harten AVB94 Ruiten 876 Ruiten 105 Klaver 9876432 Klaver HB Zuid Schoppen AB72 Harten H10765 Ruiten B4 Klaver A10

West Noord Oost Zuid Cohen Jason Berkowitz Justin 1Harten pas 2Ruiten pas 2Harten pas 3Harten pas 3Schoppen pas 4Ruiten pas 5Klaver pas 5Ruiten pas 5Harten pas pas dbl pas pas 5SA! dbl pas pas pas De Hackett-orkaan leek op vijfhoogte te zijn uitgeraasd, maar werd door David Berkowitz via een doublet weer nieuw leven ingeblazen. Jason Hackett, die zich terecht realiseerde dat de troefkleur wel eens falikant scheef kon zitten, vluchtte naar 5SA, dat gezien de slagenbron in ruiten een kans van slagen moest hebben. Consequent zette Berko ook daar zijn tanden in, maar moest aanvaarden dat in sans zelfs twaalf slagen werden gemaakt. Met alle sleutelkaarten in handen kwam oost op de lange ruitenkleur in onoverkomelijke moeilijkheden. Plus 770 leverde NZ 9 imps op.