Frankrijk gniffelt om over-puriteinse VS

PARIJS, 23 JAN. Frankrijk koestert ingewikkelde gevoelens jegens de Verenigde Staten. Eigenlijk is yankee 'cool', maar meestal voert een variant van jaloezie de boventoon. 'De taal van Molière' en het 'Franse sociale model' zuchten onder de amerikanisering van de wereld. President Clintons jongste problemen hebben Frankrijk voor één keer bevrijd van de afgunst.

Commentaarschrijvers in regionale kranten dansen op fluweel bij het annoteren van de verhalen over een relatie met een stagiaire op het Witte Huis en de druk die op haar zou zijn uitgeoefend erover te liegen tegen Justitie. Geen scherpe veroordelingen, meer uitleg van en begrip voor de ellende van een staatsman in een over-puriteins land. Nog net wordt niet gezegd: wij laten onze presidenten maar mooi de vrije hand in het donker.

De moraal is duidelijk. Frankrijk is blij dat het privé-leven en de staatszaken niet op één hoop worden geveegd. In de roddelbladen wordt getrouw bericht over de affairettes van popsterren en de prinsessen van Monaco en Groot-Brittannië. Maar al die jaren dat ingevoerd Parijs wist over het tweede gezin-Mitterrand en fluisterde over andere extra-matrimoniale veroveringen van de president, werd daar niet over gepubliceerd. Pas in de laatste fase van Mitterrands presidentschap werd zijn dochter Mazarine in Paris Match gepresenteerd.

Over Jacques Chirac doen zoveel verhalen de ronde dat als een kwart klopt dat al een goed gevulde orderportefeuille voor een Don Juan betekent. Geen woord erover in de bladen. Men ziet dat meestal als een verfrissend gebrek aan moralisme. Eén uitzondering is vanmorgen Libération. In een hoofdartikel wijst de krant zonder leedvermaak op de implicaties voor de Amerikaanse democratie, na te hebben vastgesteld dat in de Franse soepelheid ook een element zit van “monarchale geniepigheid”.