Crackbaby's en supercops

Lorenzo Carcaterra: Apaches. Ballantine Books, 336 blz. ƒ 63,-

New York is tegenwoordig veilig. Dankzij de inspanningen van burgemeester Giuliani en de investeringen van Disney zijn dealers, aanranders en peepshows van Times Square en de rest van Manhattan verdreven. Voor schrijver Lorenzo Carcaterra hoeft dit echter geen belemmering te zijn. Deze auteur van in New York gesitueerde romans zoekt de oorsprong van het menselijk tekort niet in de behoefte aan drugs of de zucht naar geld. Volgens Carcaterra hoort Het Kwaad onlosmakelijk bij de mens. En het zal altijd regeren, al was de hele stad een Disneyworld.

Na de verfilmde succesroman Sleepers schetst Carcaterra in Apaches, zijn derde boek, opnieuw een pervers universum. Draaide Sleepers om de sadistische oppassers van een tuchthuis, die veroordeelde jongetjes seksueel misbruiken en op andere manieren vernederen, in Apaches figureren drugshandelaren en verzamelaars van menselijke lichaamsdelen.

Apaches is opgebouwd als drieluik. Het eerste deel beschrijft de teloorgang van zes uitmuntende politiemensen: een bommenspecialist die door een granaat wordt getroffen, een meester-afluisteraar die overhoop wordt geschoten door een jaloerse echtgenoot omdat hij het verkeerde huis is binnen gedrongen, een derde die al schietend achterover valt in een trappenhuis. De enige vrouw, 'Mrs Columbo', wordt door een crackjunkie kapot gestoken omdat ze hem behalve haar portemonnee niet ook nog seksuele bevrediging wil geven.

Twee van deze kreupele supercops laten zich ondanks hun handicaps overhalen om het verdwenen dochtertje van een kennis op te sporen. Via de ontvoering van Jennifer door een mensenhandelaar ontdekken 'Boomer' en 'Dead-Eye' het bestaan van een drugsnetwerk dat wordt gerund door ene Lucia Carney. Carney heeft een paar honderd mensen in dienst en verdient 250 miljoen dollar per maand. Haar methode is even feilloos als grotesk. Lucia's bende koopt of steelt baby's en gebruikt ze als verpakkingsmateriaal - voor cocaïne op de heenweg en cash op de weg terug. 'Als je in een vliegtuig naast een vrouw zit met een slapende baby, zoek je er niets achter. Waarschijnlijk zul je lachen en zeggen dat het een mooi kind is. En je niet eens realiseren dat de baby de hele vlucht onder zeil was.'

In het derde deel verenigen de zes afgekeurde politiemensen zich onder de naam 'Apaches' om Carneys drugsnetwerk op te rollen. Met succes. Al vallen aan de goede kant ook gaten: geliefdes worden vermoord en twee Apaches opgeblazen.

Voor Carcaterra's hoofdpersonen is sadisme een manier van leven. Dat inzicht flitst Mrs Columbo door het hoofd op het moment dat ze wordt neergestoken: 'Het was niet zozeer seks waar hij op uit was. Of drugs die hij nodig had. Het was bloed. Haar bloed. De man met het mes had een shot nodig dat slechts het lemmet hem kon geven.' Het geweld wordt met dwangmatige precisie geschreven en is altijd in de overtreffende trap: een door zijn broer vermoorde jongeman is niet alleen opgehangen, maar heeft ook nog eens afgehakte voeten en is met een kurkentrekker bewerkt. De methoden van de Apaches zijn al net zo gruwelijk.

De goede afloop van Apaches biedt net als bij Sleepers, waar de mishandelende bewakers uiteindelijk werden berecht, weinig troost. Want voor iedere misdadiger die Carcaterra onschadelijk laat maken weet je dat er al weer een opvolger klaar staat. Dat defaitisme spreekt ook uit het gedrag van de Apaches zelf die eerst een baby uit de handen van Lucia Carney redden, en diezelfde baby vervolgens als lokaas gebruiken om binnen haar organisatie een voet aan de grond te krijgen. New York mag dan een stuk zijn opgeknapt, als we Carcaterra mogen geloven huist achter iedere façade een raaskallende bloeddorst.