Schuifeldans van straatschoffie met man met antenne

Voorstelling: <Antena> - God On All Fours 2 door Naranti Productions, choreografie: Marcelo Evelin, muziek: Chico Science & Naçao Zumbi, Waldick Soriano. Gezien: 18/1 Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 21/2. Inl.: (020)-6384505.

Choreograaf Marcelo Evelin trok naar zijn geboorteland Brazilië om daar <Antena> te creëren, na (Meat) uit 1996 het tweede deel van het vierluik God On All Fours, dat het naderen van de millenniumwende tot onderwerp heeft. Dit keer hebben de drie danseressen en drie dansers, waaronder Evelin zelf, hun voelsprieten uitgestoken om greep te krijgen op het onbekende rondom zichzelf.

In wat aanvoelt als een huiskamer staan plastic klapstoeltjes, drie tl-buizen, twee televisies en een ventilator. Het achterdoek is een bonte quilt. Op de vloer ligt donkergrijs landbouwplastic. De muziek, de kleurrijke, zomers-blote kleding en het schilderijtje met de palmboom en het rode zand zijn onmiskenbaar Braziliaans, zoals ook de personages dat subtiel zijn. De jonge krulspeld-dame (Mirjam Bos) babbelt in emotioneel (nep)Portugees tegen God, naar wie zij af en toe een blik omhoog werpt. Een hysterische lachstuip doet de gezette krulspeld-moeke (Anat Geiger) in haar stoel op en neer wippen. De man met de emmer over zijn hoofd (Fabian Galama) trekt een denkbeeldig pistool. Op haar kop staand kan de vrouw met helm (Christiana Cavalconti) fantastisch spagaat. Het straatschoffie in voetbalbroek (Marcelo Lopes) heeft ook een helm op en springt energiek in het rond.

Tenslotte doet de man met de horens (Evelin) niet veel meer dan lamlendig zappen.

De situatie is, zoals vaker bij Evelin, theatraal en uitvergroot. Dat maakt het samenraapsel individuen niet gewoon, maar evenmin onbekend. Geholpen door het vertrouwde achtergrondgeluid van de televisie, is het na korte tijd alsof je er zelf al jaren deel van uitmaakt.

De muziek mag af en toe wat harder klinken en iemand mag dan eens kortstondig freaken of als een prehistorisch dier over de grond glijden, aan mijn beleving verandert het niet veel. Pas tegen het eind van de voorstelling vindt er een interessante omslag plaats. De signalen die Evelin met zijn antennes heeft opgevangen worden fijngevoeliger en mysterieuzer.

De ommekeer begint met een schuifeldans tussen de levenservaren, glimlachende Evelin en de jeugdige, schaterende Lopes op een verder verlaten toneel. Amor? Afscheid van het verleden? Erg mooi ook zijn de vrouwen die in lange gewaden weer binnen komen schrijden.

Op hun hoofden balanceert een enorme kalebas, een ineengedraaide lap stof of een schaal met potten en pannen. Ze lijken verschijningen uit een kalm en bekend bestaan. Maar langzaam treedt er een transformatie op. Onnatuurlijk stralend kijken ze de zaal in. Een hand beeldt symbolen uit die wij nog niet kennen.

<Antena> wil een moment van reflectie zijn. Het is jammer dat deze poging pas zo laat de broodnodige spanning en dubbelheid krijgt. Wat dat betreft is de foto op de flyer kernachtiger. Een oude vrouw van het zuidelijke type rookt in haar schortjurk aan een keukentafel met plastic kleed een sigaret. Hier voel je dat de tijd stilstaat, maar ook dat het leven gewoon doorgaat zoals het altijd is gegaan.