Schemerig Tuzla

Het andere gezicht, Ikon, Ned.1, 21.03-21.36u.

Waar gaat het vanavond over in 'Het andere gezicht'? Ik zou het niet weten. De serie richt zich volgens de Ikon op “ervaring en beleving van mensen in deze tijd”. Een fraaie domineesformulering. Je kan er alle kanten mee op. Het hoeft tot niets te leiden.

De 'mensen in deze tijd' zijn vanavond criminele Bosniërs. Gedetineerden in de stad Tuzla werken overdag in restaurant 'De Schemering'. Een leuk project: de gevangenen hebben iets om handen en leren een vak. En winstgevend, want de criminele obers en koks krijgen maar net genoeg salaris om sigaretten te kopen. “Ik moet mijn straf uitzitten”, zucht een ober.

Dan de eigenaar van het bedrijf Kopex. Hij heeft een foeilelijke trofee gewonnen: manager van het jaar 1996. Videobeelden van de plechtige uitreiking. Turbofolk en Bosnische dansmariekes. In de oorlog heeft de man legermaterieel, diesel en benzine naar Bosnië gereden. Hij had geluk: al zijn tankwagens bleven heel. En nu is hij rijk, eigenaar van benzinestations en trucks. De interviewer: “Is het niet fout dat u geld heeft verdiend aan de oorlog?” Nou nee, hij ziet geen probleem. Hij heeft er hard voor gewerkt.

Beelden van een meer in Bosnië. Een visser vangt een enorme meerval. Een kok van 'De Schemering' rolt plakken vis in paneermeel.

Terug naar de gevangenis. Het zijn niet allemaal slechte jongens zegt een begeleider. Buiten lopen grotere schurken vrij rond. Kleine garnalen worden gestraft, de grote jongens gaan vrijuit. Dran ErdemoviEÉc krijgt van het tribunaal voor oorlogsmisdaden in Den Haag slechts 10 jaar celstraf, terwijl hij zeventig moslims executeerde na de val van Srebrenica. En hier zitten jongens die 15 jaar krijgen voor een uit de hand gelopen dronkenmansruzie. Het is in deze wereld niet eerlijk verdeeld, meneer. Beelden van het oorlogstribunaal in Den Haag. ErdemoviEÉc erkent schuld en wordt veroordeeld.

Tot slot: oudejaarsviering van Kopex-werknemers in restaurant 'De Schemering'. Drank, dans en turbofolk. De gasten nemen afscheid, het personeel gaat terug naar de cel. Wat wil de maker nu precies met dit alles zeggen? Dat sommige criminelen straf krijgen en andere niet? Dat sommige mensen geld verdienen in de oorlog en anderen in de cel eindigen? Geen idee. Laten we het maar houden op “ervaring en beleving van mensen in deze tijd”.