De nieuwe wanorde

In het hoofdredactioneel commentaar over 'De nieuwe wanorde' (NRC Handelsblad, 14 januari) stelt u terecht vast dat een alternatief voor het vertoon van onmacht tegenover de existentiële crises in een reeks van landen kennelijk niet eenvoudig te verwezenlijken is. Vervolgens stelt u toch dat de mogelijkheden van de Verenigde Naties kennelijk onvoldoende zijn uitgebuit.

Zo gaat u eraan voorbij dat er ook na het einde van de Koude Oorlog domweg geen internationale consensus bestaat over normen en (culturele) waarden, en zelfs niet over internationaal aanvaardbaar gedrag.

Inmiddels is in Joegoslavië, Somalië en elders bovendien duidelijk geworden hoe moeilijk het is om in binnenlandse conflicten operationeel bruikbare interventiepunten aan te wijzen, zoals Michael Stein onlangs (10 januari) voor het geval-Algerije nog eens helder uiteenzette. Het Westen komt er langzaam achter dat er in de wereld veel problemen bestaan waarvoor het geen oplossing aan te bieden heeft, en voor welker gevolgen het wellicht zelfs geen morele verantwoordelijkheid draagt. Goed bestuur kan niet van buitenaf worden opgelegd, het groeit van binnen uit. Dat weten we al eeuwen.