CHRIS POTTER

Chris Potter: Unspoken (Concord Jazz CCD-4775-2). Distr. VIA

Rietblazer Chris Potter (1970) maakte eerder vier platen op eigen naam, maar de vorig jaar mei opgenomen cd Unspoken overtreft die allemaal. Niet in de laatste plaats dankzij de all-star bezetting, moet daarbij worden aangetekend, want herhaaldelijk dreigt Potter te worden overspeeld door de mensen die hij zelf heeft gevraagd. Zoals de fel spelende drummer Jack DeJohnette maar meer nog gitarist John Scofield die schittert in bijna alle stukken. Bassist Dave Holland dringt zich minder naar de voorgrond maar ook hij is sterk aanwezig.

Dat Unspoken ondanks de sterke entourage 'een echte Potter' genoemd mag worden is te danken aan het eigen repertoire.

De opener Wistful, het zangerige Seven Eleven en de tango Et tu, Bruté zijn allemaal net iets meer dan zomaar een aanleiding om te improviseren. Daarnaast heeft Potter op tenorsaxofoon (in één stuk speelt hij sopraan) een zó eigen lyrisch en warm geluid dat het zweempje Sonny Rolllins in zijn fraseringen in het geheel niet stoort. Wie na vijftig jaar bebop, op zijn 27ste met zo'n frisse cd komt is verplicht verder te gaan.