Glaswanden, dichte struiken, zonlicht

Gezelschap: Dansgroep Krisztina de Châtel. Programma: Duetten, met nieuwe choreografieën van Thierry Smits, Marie-Cécil de Bont en Neel Verdoorn, belicht door Niko van der Klugt. Gezien: 16/1. Toneelschuur, Haarlem. Toernee t/m maart. Inl. 020-6695755.

Het is een prijzenswaardig onderdeel van het beleid van artistiek leidster Krisztina de Châtel om met enige regelmaat jonge, nog niet zo gerenommeerde choreografen de gelegenheid te geven om te werken met de dansers van haar groep.Voor het nu uitgebrachte programma Duetten vroeg zij de Belg Thierry Smits en de Nederlandse Marie-Cécile de Bont en Neel Verdoorn ieder een duet te maken dat de speciale talenten van de dansers naar voren doet komen. Voorafgaand aan die duetten wordt De Châtel's eigen De Zieleweg van de danser uitgevoerd, in juni gemaakt ter gelegenheid van de opening van de nieuwe behuizing van de Amsterdamse Theaterschool. Een boeiend, door Minoun Oaïssa en Wen-cheng Lee voortreffelijk uitgevoerd werk waarin het gesproken woord en de dans elkaar versterken maar wel een absolute eigenheid behouden.

Uitgangspunt voor Glasschade van Marie-Cécile de Bont is een liefdesverhouding waarin een glazen wand een letterlijke barrière tussen de gelieven vormt. Er zitten sterke en verrassende bewegingen in dit door Peter Kádar en Suzan Tunca met veel spanning en overtuigingskracht gedanste duet, maar helaas wordt wat er is opgebouwd volkomen teniet gedaan door de lengte van het stuk. Twee, drie, vier of zelfs vijf keer wanhopig en machteloos tegen een glaswand slaan, vallen, hangen of ineen zijgen werkt nog wel als het in een dramatische context gezet is, maar als dat vele malen meer gebeurt zonder variatie en aanvoelbare noodzaak, gaat iedere zeggingskracht verloren. Heel jammer dat er niemand is geweest die De Bont heeft kunnen overtuigen het werk met zeker de helft in te korten.

Te lang vond ik ook Neel Verdoorn's Ivoren Toren gemaakt voor en ook al weer goed gedanst door Massino Molinari en Natascha Siegertsz. De relatie tussen het koppel blijft onduidelijk in dit fragmentarisch opgebouwde duet. Die fragmentatie - zo aanwezig ook op het vorig weekeinde in Grongingen gehouden choreografenconcours - is kennelijk een hedendaagse trend, evenals de collage van muziekfragmenten die los van de dans blijven staan. De onmiskenbaar fantasierijke onderdelen werden helaas geen doorlopende dans - het bleef meer een expositie van dansmateriaal.

Het meest bevredigend vond ik Thierry Smits Sentier du Bois, een mannenduet voor de talentvolle Wen-cheng Lee en Adam Fejes, gesitueerd in een belichting die de sfeer oproept van een dichte, hoge vegetatie waarin het hete zonlicht slechts gefilterd doordringt en waarin mysterieuze, dierlijk bewegende wezens hun weg zoeken. Solitair en toch met elkaar verbonden, aanvallend maar ook bescherming bij elkaar zoekend. Thierry schiep interessante bewegingen, die extra fascinerend worden door de vaak unisono uitvoering van twee lichamelijk en in geaardheid volstrekt verschillende dansers. De duetten, die inderdaad de kwaliteiten van de dansers heel goed naar voren laten komen, worden verbonden door een door De Châtel en beeldend kunstenaar Quirine Racké ontworpen intrigerende video-collage van botsende en in elkaar glijdende lichaamsdelen.