Democratie (2)

Met smaak heb ik Hans Righarts artikel 'Onze democratie is ziek' gelezen (Z 10 jan.). Op veel onderdelen deel ik de diagnose van dokter Righart, op andere onderdelen ben ik minder cynisch of juist minder hoopvol over de levenskansen van de patiënt.

Wat mij bijzonder prikkelde was het voorbeeld dat Righart koos om te illustreren hoe ondoorzichtig het lokale bestuur is geworden: het Utrecht Centrum Plan (UCP). Of het nu wel of niet een sprekend voorbeeld is van die ondoorzichtigheid, laat ik in het midden; ik ben ambtenaar in dienst van de gemeente Utrecht en dat wil ik, mede in het belang van mijn hypotheekverstrekker en mijn studerende kinderen, nog even blijven. Maar ik ben wel zielsblij met dat UCP. Righart zegt het zelf: die shopping mall kent in lelijkheid zijn weerga niet. Ik zeg: het is een etterbuil, een schandvlek, een ode aan de wansmaak en een gematerialiseerd misverstand. Die dertig jaar oude historische blunder moet dan toch met bekwame spoed worden hersteld? De directe omgeving is er ook helemaal door in het ongerede geraakt, verpest, ontzield en ontmenselijkt.

Selectief voorlichtend suggereert Righart dat via het UCP een kantorencomplex van duizenden vierkante meters wordt 'neergeplempt' in het hart van een van Nederlands mooiste steden. Maar het UCP bevat behalve kantoren ook de ingrijpende facelift van Hoog Catharijne, de bouw van een nieuw knooppunt van openbaar vervoer, eindelijk weer een stads stationsplein, wulps water in de singel, de ver- en nieuwbouw van het Muziekcentrum, de bouw van een nieuwe popzaal en ga zo maar door. Dat lijkt mij wel een aardig alternatief.

Af en toe moet je visionair zijn en dat is doorgaans niet de uitkomst van een langdurig proces van volksraadplegingen.