BARNEY'S DROOM VAN HET GROTE GELD

De bekendste postbode van Nederland hoopt dat hij nooit meer brieven hoeft te bezorgen. Dartsheld Raymond van Barneveld droomt na zijn luidbejubelde overwinning in Engeland van het grote geld. “De sponsors staan te trappelen.”

“Ik heb nog één grote wens”, zegt Raymond van Barneveld. “Ik wil professioneel darter worden.”

Marketingspecialist Frank van den Wall Bake adviseert hem in Engeland te gaan wonen. “Daar kan hij miljonair worden. Hier mag hij blij zijn als hij een ton aan zijn titel overhoudt. Dan komt hij terecht in de sfeer van winkels openen en lintjes doorknippen. En dat zet geen zoden aan de dijk. Nee, hij moet snel zijn zakken gaan vullen in Engeland!”

“Wat weet die man nou van mijn marktwaarde”, vraagt Van Barneveld zich af. “Hij kent mij niet en hij kent deze sport niet. De telefoon staat roodgloeiend. De sponsors staan te trappelen.”

De belangstelling voor Barney is overweldigend na de overwinning in Engeland. Zijn woning in de Haagse IJsselstraat lijkt net een bloemenwinkel, de felicitaties stroomden via de fax en post binnen, de telefoon rinkelt vijf dagen na de grote finale nog steeds bijna onafgebroken. Op Internet werd Van Barnevelds homepage (www.infothuis.nl/barney) ruim 8.000 keer bezocht en hij ontving 1.600 e-mails. Tijdens een telefonisch spreekuur voor de lezers van het Algemeen Dagblad werd er donderdagmiddag 18.000 keer naar de centrale van de krant gebeld. Dat is een record, PSV-trainer Dick Advocaat kwam ooit tot 13.000 telefoontjes.

Van Barneveld werd deze week van huldiging naar huldiging gesleept. “In het centrum van Den Haag mochten we zelfs tegen het verkeer inrijden, je houdt het niet voor mogelijk!” Volgende week komt zelfs de Amerikaanse nieuwszender CNN een reportage over de nieuwe Nederlandse volksheld maken. “Iedereen wil me hebben”, stelt Van Barneveld vast. “Het is een gekkenhuis.”

Er meldden zich de afgelopen dagen ook al geïnteresseerde sponsors. De afspraken voor gesprekken zijn gemaakt. Van Barneveld heeft uitgerekend dat hij zo'n 250.000 gulden per jaar nodig heeft om zijn gezin te kunnen onderhouden en het internationale wedstrijdcircuit af te lopen. De 30-jarige darter is er van overtuigd dat hij dat geld ook in Nederland bijeen kan krijgen. “Ik denk dat Nederland momenteel meer in de ban is van darts dan Engeland. Daar is het niet eens een erkende sport. Hier krijg ik van NOC*NSF een maandelijkse bijdrage van 500 gulden. Er zit in Engeland ook echt geen grote sponsor op mij te wachten. Bobby George was als handelaar van Rolls Royces al miljonair voordat hij bekend werd als dartsspeler. Ja, ik zal daar best wel veel geld kunnen verdienen met demonstraties geven.”

Maar verhuizen naar Engeland zal hij toch nooit. Van Barneveld: “Den Haag is mijn stad. Ik hoef hier de rest van mijn leven niet weg. Ik ben iemand die snel heimwee krijgt. Maar wat moet, moet. Voor een tijdje wil ik best ergens naartoe. Als ik na een half jaartje in Amerika als miljonair kan terugkomen, doe ik dat natuurlijk wel. Dan kan ik mijn gezin een veilige toekomst bieden.”

Alles gaat in overleg met zijn zaakwaarnemer Ron van Noort. De salesmanager van mediabedrijf Info Thuis is van origine bouwkundig ingenieur. “Raymond kwam er achter dat ik een grote bek heb en vroeg of ik hem wilde helpen.” Ze hebben samen een bedrijfje opgezet, de Raymond van Barneveld Darts VOF. Van Noort: “Raymond schrikt nog weleens van wat ik voor hem durf te vragen. Maar voor 500 gulden doen we gewoon niets meer. We hebben onze basistarieven. Gisteren kreeg ik een aanbod van 10.000 gulden voor een uurtje. Raymond hoeft alleen maar een prijs uit te reiken. Kijk, daar zeg ik geen nee tegen.”

Na het succes in Engeland beloofde Van Barneveld zichzelf een nieuwe auto en een nieuw bed. Dus hingen deze week de dealers al aan de telefoon en het bed is inmiddels ook binnen. “Ik kreeg een hele slaapkamer aangeboden. Ik hoef er alleen maar een dagje een demonstratie voor te geven.”

Van Noort hoopt dat een of meer bedrijven Van Barneveld als hun gezicht zullen inhuren. “Zoiets als Katja Schuurman met Laser. Dat levert haar wel een miljoen per jaar op. Oké, Raymond is geen Katja. Hij moet ook niet gaan zingen, denk ik. Maar Raymond heeft zijn eigen charmes. Hij is een jongen van het volk. Als dat de doelgroep van een bedrijf is, moet je hem nemen.”

“Ik ben en blijf een gewone volksjongen. Of ik nou met een cheque van 100.000 gulden uit Engeland terugkom of niet”, zegt Van Barneveld. “Maar ik zorg wel dat ik er verzorgd uitzie. Ik heb al mijn tanden nog in mijn mond en zit niet onder de tatoeages. Met mij kan je alle kanten op.”

“Het draait”, weet hij, “voor een bedrijf maar om één ding. Ik moet met mijn gekke kop zo veel mogelijk op tv komen. Een sponsor geeft mij echt niet tweeënhalve ton omdat ik zo'n fijne jongen ben. Misschien kan ik dartsinstructies geven op televisie of kan ik een vast onderdeel in een spelletjesprogramma worden.” En lachend: “Of misschien zit er wel een bijrolletje in Goede Tijden, Slechte Tijden in.” Hij hoopt ook dat er in Nederland net als The Embassy in Engeland een groot dartstoernooi op televisie zal komen. “De Heineken Masters of zoiets. Nederland is er nu rijp voor en het zal geen probleem zijn om al die grote jongens uit Engeland hier naartoe te krijgen.”

Van Barneveld ziet het helemaal zitten. Met een mislukking houdt hij geen rekening. “Natuurlijk sluipt die gedachte er weleens in. Maar dan weet ik meteen dat ik nooit professional zal worden. Het is nu of nooit.” In 1995, toen hij de finale in Engeland verloor, dacht de Hagenaar ook te kunnen oogsten. “Er gingen toen vele deuren open, maar de meeste sloegen ook weer dicht. Afgelopen november dacht ik nog een grote sponsor te hebben gevonden. Een Nederlands softwarebedrijf. Alles was rond voor drie jaar. Met dat contract zou ik prof zijn geworden. Ineens haakten ze af, ik weet nog niet waarom. Was wel even een klappie.”

In vergelijking met 1995 heeft Van Barneveld bewust enkele aanpassingen gedaan in zijn presentatie. Zo speelde hij in Engeland met een afbeelding van een tulp en de naam van zijn land op zijn rug. “Om een oranjegevoel te creëren. Dat spreekt de mensen aan.” Ook wil hij niet meer geassocieerd worden met baco's, de bacardi-cola's die hij vroeger voor de wedstrijd placht te drinken. “Er werd op het laatst alleen nog maar daarover gesproken en geschreven. Dat vond ik vervelend. Niet eens zo zeer voor mezelf, maar meer voor de dartssport in het algemeen. Het bedrijfsleven stapt nu eenmaal niet in een sport met alcohol. Je zal trouwens niet willen geloven hoeveel darters er na mij ook ineens baco's zijn gaan drinken. Ze dachten dat dat hèt wondermiddel was om goed te gaan gooien.”

Van Barneveld ging op zoek naar een andere manier om zijn zenuwen in bedwang te houden en vond die bij een Haagse acupuncturist. “Ik heb er veel baat bij. In december ben ik nog voor twee behandelingetjes geweest. Dan worden er acht naalden in mijn lichaam gestoken. Ik ben altijd een zenuwlijder geweest. Vooral als ik officiële dingen moest doen. Vroeger nam ik dan altijd eerst een paar drankjes. Als ik in het openbaar moest speechen, gutste het water over mijn rug. Vreselijk vond ik het. Nu ben ik heel relaxed, ik voel geen jota. Ik pak na een demonstratie of huldiging ook gewoon de microfoon en bedank de mensen even. Daar kan je niet omheen. Vroeger stak ik alleen mijn hand op. Ik voel me heel sterk.”

De bekendste postbode van Nederland heeft voorlopig twee maanden onbetaald verlof gekregen van PTT Post. Maar eigenlijk hoopt Van Barneveld dat hij nooit meer brieven hoeft te bezorgen. “Het is een mooi beroep, maar het heeft ook zijn vervelende kanten. Elke dag om half zes op en als het regent of sneeuwt moet je doorweekte post door de brievenbus gooien. Echt geen pretje, hoor. Dat zijn klotedagen. En met die reclamefolders is het er voor ons niet makkelijker op geworden. Vroeger had je nog dagen waarop je voor bepaalde nummers geen post had. Met die huis-aan-huisjes komt dat nu niet meer voor. Het kost ons veel meer tijd.”

De PTT heeft hem deze week beloofd dat als hij straks ontslag neemt en professional wordt altijd kan terugkomen. “Daar ben ik blij mee. Het is een goede werkgever voor me. Misschien kan ik dan een andere functie krijgen. Het lijkt me leuker om in een colbertje naar m'n werk te gaan.” Ook ziet hij voor de toekomst wel wat in een eigen winkel in dartsartikelen. Of in een café. Kortom, Barney zit vol met mooie plannen.

Hij zou ook wel in een ander huis willen wonen. Maar zijn vrouw sputtert tegen. Ze wil niet weg uit de bovenwoning in de Rivierenbuurt. Van Barneveld: “Zij heeft hier haar loopje. Haar hele familie woont in de buurt. Maar ik wil ook wel eens in een leuke tuin zitten en in een lekker bad liggen. Als een keukengigant bij mij een keuken zou willen plaatsen, kan dat niet eens. Daar hebben we hier geen plaats voor. Ga maar eens kijken. Nee, ik wil wel naar een eengezinswoninkje in Leidschendam, Rijswijk of Voorburg. Dat beschouw ik ook als Den Haag.

“Voordat we verhuizen, moet mijn vrouw wel eerst haar rijbewijs halen. Dan kan ze de familie blijven opzoeken. Anders heb je er niets aan en kwijnt ze weg in een ander huis. En dan krijgen we weer gigantische telefoonrekeningen omdat ze de hele dag iedereen gaat bellen.”

“Als we hier weggaan, wachten we in ieder geval tot na dit jaar, want jij zal de komende tijd heel weinig thuis zijn”, zegt Sylvia van Barneveld tegen haar man.

De robuuste Nederlander ondervond inmiddels ook al de minder prettige zijden van het bekend zijn. Van Barneveld, die gisteravond alweer in de competitie meedeed voor zijn Haagse team: “Woensdagnacht ging om één uur de telefoon. Was het een of andere randdebiel die een interview met me wilde. Heb ik de haak er maar opgegooid. Ik heb geen kapsones en sta normaal iedereen te woord, maar wat is dat nou voor een belachelijke tijd om te bellen! Denken ze dat ik geen slaap nodig heb?”