Wertheimer

In 1953 was ik gedurende een jaar naaste medewerker van mr. Heinz Wertheimer (CS 9-1) en deelde ik met hem de werkkamer bij Philips in Eindhoven. Ook ik herinner mij hem als iemand die ongaarne over zichzelf sprak en zeker niet over de oorlogsperiode. Op 31 januari van dat jaar vond de watersnoodramp plaats.

In de week daarna organiseerde onze werknemer een inzameling van geld en goederen. Enigszins tot mijn verbijstering bracht Wertheimer 28 in goede staat verkerende overhemden mee. Mijn verbazing berustte vooral op het feit dat ik hem meende te kennen als een bescheiden en sober levend mens. Wel gingen wij ons te buiten aan drop, dat wij kochten in puntzakjes die wij daarna leegstortten op het midden van onze aaneengeschoven bureaus, maar dat leek mij de enige extravagantie die hij zich veroorloofde.

Hij was zeer betrokken bij zijn omgeving, had een sterk ontwikkeld gevoel voor sociale rechtvaardigheid en een rijke humor. Dat jaar met hem zal ik niet gauw vergeten. Het deed mij dan ook deugd te zien dat de NRC ruime, welverdiende, aandacht aan hem besteedde en te lezen over zijn laatste, hem zo tekenende, vorstelijke gift. Ik hoop van harte dat het Museum in de door hem gewenst zin tot stand kan komen.