L'appât

L'Appât (Frankrijk, Bertrand Tavernier, 1994). BRT2 (Canvas) 23.00-00.51u.

L'appât (de lokvogel) is een soms onbegrepen film en zijn regisseur, de Franse veteraan Bertrand Tavernier, kan zich daar zeer boos over maken. Hij wilde dat zijn film, die in 1995 een Gouden Beer won op het filmfestival in Berlijn, een aanklacht tegen zinloos geweld zou zijn, met name onder jongeren die vanuit een consumptiegerichte, geldbeluste mentaliteit tot grote meedogenloosheid bereid zijn.

In plaats daarvan wordt de film - waarin een groepje jongens een rijke man ombrengt tot wiens appartement 'de lokvogel' (Marie Gillain) hen toegang heeft verschaft - vaak begrepen als een gewelddadige tout court. Om die reden wilde de Franse publieke televisie l'Appât vorig jaar pas na elf uur programmeren.

Tavernier heeft vervolgens elke vertoning op de Franse televisie weten te verhinderen. Verbanning naar de late avond, betoogde hij, zou ervoor zorgen dat in de toekomst een dergelijke, mede als waarschuwing aan de jeugd bedoelde film niet meer gefinancierd zou kunnen worden - in Frankrijk komen speelfilms niet zonder medefinanciering van televisiestations tot stand en voor een film buiten prime time hebben de omroepbazen duidelijk minder geld over.

De vertoning, na elf uur, van l'Appât op buitenlandse zenders als de BRT blijkt dit conflict echter niet in de weg te staan. l'Appât, Taverniers twintigste speelfilm, is zeker niet zijn sterkste, maar wel beter dan wat hij sindsdien heeft laten zien: Capitaine Conan, een moeizaam spektakelstuk over een vergeten episode uit de Eerste wereldoorlog en Au dela du periph', een in Frankrijk zeer geprezen, maar toch wat onevenwichtige videoreportage over het leven in de Franse voorsteden. Het wordt weer hoog tijd voor de meesterwerken waartoe Tavernier in het verleden in staat is gebleken, zoals Coup de torchon uit 1981, een prachtige film over de koloniale mentaliteit.

L'Appât lijdt een beetje onder Taverniers moralistische inslag: de vervelende levensinstelling van de jongeren in kwestie ligt er dik bovenop. De schildering van de manier waarop mooie meisjes zich in de belangstelling van rijke zakenlieden kunnen verheugen, maakt echter veel goed.