Giphart in de politiek?

Een schrijver móet niets, maar hij mag zich natuurlijk wel met politiek inlaten. De afgelopen jaren hebben verschillende Nederlandse auteurs hun betrokkenheid getoond door hun naam op de lijst van een politieke partij te laten zetten. Annie M.G. Schmidt haalde als lijstduwer voor de Groenen ruim een kwart van de stemmen binnen bij de Statenverkiezingen voor NoordHolland in 1991 en Jules Deelder stond bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1994 op de lijst van de Rotterdamse Stadspartij.

De nieuwste naam in dit rijtje komt uit onverwachte hoek: Ronald Giphart, bijna vier jaar geleden door de Groene Amsterdammer met enkele andere jonge schrijvers in het hokje 'Generatie Nix' gestopt en sindsdien voor velen het symbool van een verwende, apolitieke feestgeneratie - een generatie die volgens Giphart zelfs een 'geestelijk buikje' leek te hebben. Diezelfde Giphart heeft zich nu als lijstduwer kandidaat gesteld voor de lokale Utrechtse partij 'Leefbaar Utrecht', die geleid wordt door radiomaker en muzikant Henk Westbroek. Als nummertje vijfentwintig en laatst op de lijst gaat Giphart met Leefbaar Utrecht de plaatselijke gemeenteraadsverkiezingen van 4 maart in.

'Op een inspraakmiddag over de ontwikkeling van Utrecht heb ik in november een keer Westbroek ontmoet', legt Giphart uit, 'en die nodigde mij toen uit eens naar een vergadering van Leefbaar Utrecht te komen. Toen ik daar vervolgens zag hoe boos al die mensen waren, was mijn eerste reactie: wow, ik schrijf hier een roman over, wat een vuur!' Maar het ging verder: het vuur van de LU-leden bleek oprechte boosheid en stak ook Giphart aan. 'Ik werd erdoor gegrepen. Ik kwam thuis en zei tegen mijn vriendin: op een niet-seksuele manier werd ik er echt geil van.'

Ook Giphart ergert zich namelijk aan het megalomane Utrecht Centrum Project waarmee de gemeente in de binnenstad nieuwe kantoorflats wil neerzetten, en aan het gebrekkige democratische proces in Utrecht. 'Als alternatief pleit Leefbaar Utrecht voor bindende referenda. We willen zorgen dat de gemeente beter luistert naar de bevolking.'

Is Giphart dan toch geëngageerd? Hij heeft toch wel eens gezegd weinig op te hebben met massale demonstraties voor onrecht in de wereld? 'Dat ging om politiek-correct engagement. Met zijn allen demonstreren tegen Franco, dat was nep-engagement dat vooral een belangrijke sociale functie had. Maar ik maak me wel degelijk kwaad over wat er hier in de stad gebeurt. Ik ben een linkse jongen, hoor. Ik ben een socialist.'

En als een doorgewinterd vakbondsman voegt Giphart daar aan toe nog dezelfde avond voor Leefbaar Utrecht te gaan folderen bij een bijeenkomst in de wijk over de plaatselijke verkeerssituatie. 'Is dat engagement of niet? Ik doe wel iets meer dan andere lijstduwers die hun naam lenen aan een partij.' De schrijver denkt ook mee over het PR-beleid van de partij. Zo bedacht hij slogans als 'een Bijlmer aan de Singel' en 'In een echte democratie hebben de burgers het voor het zeggen'. Allemaal erg mooi, maar is Giphart ook bereid om in de gemeenteraad te gaan zitten als hij daarvoor onverhoopt genoeg voorkeurstemmen krijgt van - bijvoorbeeld - massaal opgekomen Utrechtse studenten? 'Onder geen beding ga ik die raad in. Ik heb ander werk, ik schrijf boeken.' Wie weet gaat zijn eerstvolgende boek wel over de avonturen van een lokale belangenpartij.