Blind

Een kind speelt met een autosleuteltje, een jongen past de pumps van zijn moeder, een vrouw eet het deeg dat een taart had moeten worden. Iedereen kan genieten van dingen die niet op de eerste plaats of niet in die vorm voor hem bedoeld zijn. Stiekem, en bij gratie van het verbodene, of openlijk, omdat hij heeft ontdekt dat er op een onverwachte plek ook voor hem wat te halen valt.

Een blinde gaat naar de bioscoop. Misschien was hij liever ziend geweest of heeft hij vroeger kunnen zien en reconstrueert hij de film aan de hand van de dialoog en de muziek. Misschien heeft een film voor hem niets met kijken te maken en ontstaat er op basis van geluid een nieuw kunstwerk. Of blinden en zienden dezelfde films goed zullen vinden, is een interessante vraag.

In de Nederlandse bioscopen draait sinds een paar weken een filmpje dat reclame voor het International Film Festival Rotterdam moet maken. Het filmpje begint met een opname van de nieuwe Pathé-bioscoop aan het Rotterdamse Schouwburgplein, vanaf 28 januari de voornaamste locatie van het festival. Het is donker en het regent en de enige bezoeker van het plein is een hond. Hij kijkt naar de lichtreclames op de gevel van de bioscoop en hij jankt zachtjes. Plotseling gaan de deuren van de bioscoop open, er is licht en lawaai en de hond wordt omspoeld door mensen. De bioscoop gaat uit. Als laatste bezoeker komt de eigenaar van de hond de Pathé uit. Aan zijn tuigje is de hond nu herkenbaar als blindengeleidehond. Dan verschijnen er letters in beeld. 'International Film Festival Rotterdam', staat er op de natte tegels van het Schouwburgplein. Daaronder verschijnt een nieuwe regel, in een schrift dat bedoeld is om te voelen. Langzaam maken de brailleletters plaats voor de letters in het alfabet van de zienden: 'Niemand wil het missen'.

Dan is het afgelopen. Het kind moet uit de auto, de jongen trekt verschrikt zijn gympen aan, het deeg gaat in de oven. Grauw beseft de geest dat alles zich bij zijn leest moet houden.

De reclame van het festival wil schokken, en dat is gelukt. Hij schokt alles terug in het gewone. Blinde bioscoopbezoekers zijn om te lachen, en meelachen, dat mogen ze niet. Waarom heeft het festival geen reclame gemaakt die ook blinden volgen kunnen? Waarschijnlijk was het dan niet grappig meer. Leedvermaak kun je niet delen. Van deze reclame mogen alleen zienden genieten.