Homosprookje in Kaatsheuvel

Even na middernacht werden de eerste partnerschappen geregistreerd. Twee homostellen streden om de eer de eersten te zijn, andere homostellen wachten liever op de mogelijkheid een burgerlijk huwelijk te sluiten.

KAATSHEUVEL/AMSTERDAM, 15 JAN. Zij gaat gekleed in een wit leren halterjurkje. Haar kaalgeschoren 'bruidje' Marja - beter bekend als de zangeres Sugar Lee Hooper - is in rood leer. In de feestzaal van Chalet Fontaine in Kaatsheuvel legt 'genezers' Jomanda haar handen op de hoofden van het bruidspaar. Ooit boog zij zich over de gekwetse knie van een van de dames, nu preekt zij mooie woorden over dat “liefde niet uit te leggen is”. De burgemeester van Kaatsheuvel verrichtte daarna - iets na middernacht - zijn eerste 'partnerschapsregistratie'. Ja, ze wilden.

“Niet meer dan een mallotige tussenstap” noemt H. Krol, hoofdredacteur van de GAY Krant de Wet op de Partnerschapsregistratie die vanaf 1 januari van dit jaar geldt. Met de nieuwe wet heeft Nederland de meest vergaande partnerregistratiewet ter wereld. Het enige verschil met het burgerlijk huwelijk is dat het geen recht op adoptie geeft. “Maar openstelling van het burgerlijk huwelijk is natuurlijk het einddoel”, zegt Krol.

Dat neemt niet weg dat veel homostellen zich nu al als partners willen laten registreren. “Als ik morgen tegen een boom rijd, zou het onterecht zijn als Frank met een enorm bedrag aan successierechten wordt geconfronteerd”, zegt bijvoorbeeld Jos Brink in De GAY Krant, die er “erg trots” op is “dat wij dit in ons Nederland hebben”. Al wacht een groot aantal homoparen volgens de Gaykrant liever tot de openstelling van het burgerlijk huwelijk. De commissie Kortmann heeft dit vorig najaar aan het kabinet geadviseerd. Ook een Kamermeerderheid van PvdA, VVD, D66 en GroenLinks is hier voorstander van. De homobeweging hoopt dat het kabinet spoedig met een definitief standpunt komt, liefst voor de verkiezingen van mei. Inmiddels hebben zich volgens een schatting van De GAY Krant in heel Nederland 100 tot 150 paren aangemeld voor de partnerschapsregistratie.

Maar wie mag zich het eerste geregistreerde homopaar van Nederland noemen? Wij, dachten lange tijd Sugar Lee Hooper en haar bruid. Wij, dachten ook Irma van Praag en Anna Kreuger uit Amsterdam die zich gistermiddag aan de pers presenteerden - geflankeerd door mannen in brede zwarte pakken over zwarte coltruien en met luidsprekertjes in het oor.

In Kaatsheuvel sprak de burgemeester van een sprookje. “Voor hun liefde begon, beleefden ze - ieder met twee kinderen - veel ups en downs. Nu vormen ze allen samen een schitterend gezinnetje.” De feestzaal was afgeladen met media, familie, vrienden en (betalende) fans. De zangers Koos Alberts, Albert West en de meidengroep van Linda, Jessica en Roos hadden voor de warming-up gezorgd. Voor de beelden van het feestje in de Amsterdamse discotheek Exit had de NOS de exclusieve rechten gekregen.

De “echte voorvechters voor het homohuwelijk” hebben zich volgens Krol niet ingelaten met deze “circusachtige wedloop”. In 1991 lieten het homopaar Frans Stello en Gerard Kuipers en het lesbisch koppel Janna van der Hoef en Pauly van der Wildt zich inschrijven in het trouwregister van respectievelijk Hoornaar en Deventer. Een louter symbolische daad, destijds bedoeld als “pressiemiddel” voor de politiek. Zevenenhalf jaar later zijn zij volgens Krol “teleurgesteld in degenen die met de eer willen gaan strijken”.

De lol was er sowieso al een beetje van af. Al zal niemand dat hardop zeggen. Vorige week werd bekend dat de eerste drie 'homohuwelijken' reeds gesloten zijn. Het ging volgens Krol om drie paren waarvan in alle gevallen een van de partners op sterven lag. Via tussenkomst van de kantonrechter hebben zij de fase van twee weken ondertrouw kunnen overslaan. “Je wilt de ander nu eenmaal goed verzorgd achterlaten”, zegt Krol. De wet op de partnerschapsregistratie verplicht pensioenfondsen om geregistreerde homostellen hetzelfde te behandelen als getrouwde echtparen. Een partner is inmiddels overleden.

“Zo niet de eerste, dan toch een van de eerste”, zei de woordvoerder van het Amsterdamse stadsdeel Zuid gisteren tijdens de persconferentie. Voor een bord met een lange lijst sponsors - variërend van een drukkerij tot een tandartsengroep - zaten Irma en Anna in hun zwarte jurken met tule, hand in hand. Irma is huisvrouw, Anna trambestuurster. Een organisatiecomite bestaande uit vrienden en familie bracht het huwelijk van de dames onder de aandacht van het bedrijfsleven.

De witte limousine waarmee ze die ochtend van huis werden gehaald, de ringen die ze die avond om elkaars vinger zouden schuiven, de jurken uit de bruidsboutique van de moeder van Marco Borsato - deze “droom” was niet mogelijk geweest als niet “zoveel mensen met ons de nieuwe wet willen promoten”, vertelde Anna. De vragen van de uitgenodigde media of ze “er nog wat aan over hielden” waren volgens de organisatrice “een tikkeltje ordinair”.

Op “de gelukkigste dag van ons leven” merkte Anna nog op dat het natuurlijk ook voor homostellen mogelijk moet zijn om kinderen te adopteren, maar dat haar strijd na vannacht gestreden is. De trambestuurster en haar vrouw brachten hun huwelijksnacht door in de Yoko Ono suite van het Hiltonhotel.