Gnuivende hommage aan special effects in hoekige mythe-films

Voorstelling: Fantastic voyage, door Gavin Robertson en Andy Taylor. Regie: Robert Thirtle. Gezien: 13/1 in Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 17/1; Stadsschouwburg Utrecht 22 en 23/1. Inl. (0481) 425709.

Twee dekselse acteurs zijn het, die op een leeg toneel geloofwaardig kunnen maken dat ze in een onderzeeër 20.000 mijlen onder zee reizen en daar een duivels rijk aantreffen met monsters en onoverwinnelijke tirannen, die vervolgens allemaal worden overwonnen - tot onze helden het stof van hun kleren kunnen slaan en op een relativerende toon tegen het publiek zeggen dat dit nog maar één van hun vele avonturen was. Ach, ze hebben nog zo veel méér beleefd.

Fantastic voyage wordt gespeeld door Gavin Robertson en Andy Taylor, van wie hier vorig jaar al een grappige Thunderbirds-parodie te zien was. Hun nieuwe voorstelling behelst een ironiserende hommage aan de Engelse filmtovenaar Ray Harryhausen, de meester van de special effects in de jaren zestig en zeventig, toen dat vak nog in de kinderschoenen stond. Zwaardvechtende skeletten kon hij maken, en voorwereldlijke dieren op gigantisch formaat waarbij de hoofdrolspelers in films als Jason and the Argonauts en Clash of the titans tot nietige schepsels ineenkrompen.

Robertson en Taylor spelen de twee helden en hun vele vijanden net zo hoekig en schokkerig als ze in Harryhausens stop-motion-animatietechniek waren, en hun verhaal is net zo'n mythologisch hutspotje als in die films. Eén beweging is voor hen meestal voldoende om in een nieuwe rol te stappen. Bovendien maken ze er, terwijl de geluidsband pompeuze filmmuziek speelt, alle bijpassende geluidseffecten bij, van petieterig gesis of gepiep tot en met het hevige snuiven en krijsen van een intens gemeen uit zijn ogen kijkende Tyrannosaurus Rex.

Alle attributen zijn verbeelding, en daarom is het des te verbluffender om te merken dat je ze gaat zien: de duikershelmen, de spinnen, de lianen die moeten worden gekapt, de wapenen, het luchtschip, alles. Ik zou zelfs zweren dat ik tijdens het zwaardgevecht met de dansende skeletten heb gezien hoe één van hen werd onthoofd. Maar het is toch allemaal fantasie, een sprookje waarin razendsnel te veel gebeurt om op te noemen. Good show!, zoals de commandant goedkeurend opmerkt als zijn hulpje het zoveelste dodelijk dreigende obstakel uit de weg heeft geruimd.