Brokking slachtoffer van ongeduld

Harrie Brokking, trainer bij het Parijse PUC, maakte als assistent-coach en bondscoach de opmars mee van het Nederlands volleybalteam. Voor de Olympische Spelen van 1992 stapte hij op. “De enige juiste beslissing.”

APELDOORN, 14 JAN. Onder leiding van Harrie Brokking speelt PUC vanavond de eerste wedstrijd in de Champions League tegen de Nederlandse kampioen Dynamo. De volleyballers uit de Franse hoofdstad moeten het in Apeldoorn wel erg naar hun zin hebben, want ze verblijven in Hotel Cafe de Paris. “Ik heb mijn spelers uitgelegd dat ze voor elke tegenstander van Dynamo de naam van het hotel veranderen. Volgende keer heet het hier waarschijnlijk Hotel de Bratislava”, zegt Brokking lachend.

Hij is blij dat zijn ploeg in dezelfde poule is ingedeeld als Dynamo. “Ik heb er echt op zitten hopen. Het is lang geleden dat ik als coach in Nederland actief was.” Toevallig is Apeldoorn ook de plaats waar Brokking voor het laatst het Nederlands team coachte. “Zes jaar en twee weken geleden, een leuke toevalligheid.”

Op 30 december 1991 maakte Brokking, op 34-jarige leeftijd al bondscoach, na afloop van het Dynamo-toernooi zijn vertrek bij de nationale ploeg bekend. De volleybalbond had Arie Selinger teruggehaald in de technische staf, zonder met Brokking te overleggen. De vroegere baas van Brokking was voorbestemd assistent te worden, maar iedereen begreep dat het een onmogelijke constructie was. Brokking: “Of Selinger nou naast of onder me zou staan, er zouden toch twee kapiteins op het schip komen. Een deel van de spelersgroep zou Selinger zijn gevolgd, een deel mij.”

Zes jaar later staat Brokking (42) nog steeds achter zijn toenmalige besluit. “Het was de enige juiste beslissing.” Het betekende wel dat hij de Olympische Spelen van '92 in Barcelona moest missen. “Ik heb er met gemengde gevoelens naar gekeken. Moeilijk, heel moeilijk. Ik was teleurgesteld, boos eigenlijk, maar aan de andere kant hoopte ik dat Nederland het goed zou doen. Het was toch mijn ploeg die daar in de finale speelde. Zo voelde ik dat heel sterk.”

Brokking werd tijdens het moeizaam verlopen olympische kwalificatietoernooi nog geraadpleegd door Selinger. “Dan belde hij me op en vroeg hoe ik het zou doen. Het liep ook niet lekker.” Toen de plaatsing voor Barcelona toch een feit werd, vielen de opgeluchte Selinger en Brokking elkaar in het Rotterdamse Ahoy' in de armen. Dat bleek slechts schone schijn. “We hebben destijds in januari '92 met elkaar gepraat. Ik heb uitgelegd waarom ik was opgestapt, maar hij begreep me niet. Ik heb Arie de afgelopen jaren bijna niet meer gesproken. Ik bel of fax hem ook nooit.” De verstandhouding tussen de voormalige coach en assistent zal nooit meer de oude worden. “Er is toen iets bij me geknapt”, geeft Brokking toe.

De kritiek op zijn functioneren als hoofdcoach werden sterker na het EK van 1991, toen Nederland op een teleurstellende derde plaats eindigde. De bond en de spelers spraken openlijk hun twijfels uit. “We zijn in die beginfase altijd vrij negatief begeleid door de buitenwereld. Men dacht dat we van de ene op de andere dag wel even de wereldtop zouden bereiken. We werden in '89 derde bij het EK. Dat was de eerste grote medaille die we wonnen, maar om ons heen was iedereen teleurgesteld. Ik zie nog de kop in De Telegraaf: 'Brons met een bijsmaak'. Ik werd het slachtoffer van het ongeduld. Uiteindelijk begon het door al die negatieve verhalen ook bij de spelers te knagen.

“We verloren in '91 in de halve finale van Rusland. Maar lag dat aan ons of aan hen? Later in de finale gaven de Russen de Italianen een nog groter pak slag. Dergelijke feiten heb ik nooit teruggelezen. En we speelden sinds het vertrek van Blangé, Grabert en Zoodsma in 1990 ook niet in de sterkste opstelling.” In die periode beet Brokking naar buiten nooit van zich af en bleef hij altijd beschaafd. “Misschien moet ik daar spijt van hebben. Maar ik was onervaren. Ik ben nu anders. In Frankrijk sta ik bekend als een agressieve coach.”

Brokking is alweer aan zijn vierde seizoen bezig bij PUC. De afgelopen twee jaar won de club uit Parijs de landstitel. PUC kwalificeerde zich net niet voor het finale-weekeinde, de Final Four, van de Champions League. “Onze voorzitter vindt het nu een logisch vervolg dat we nu wel bij de laatste vier komen. Het is zijn grote droom.”

De beste twee clubs uit elke poule plaatsen zich voor de finale. Voor Dynamo en PUC is het een voordeel dat de enige Italiaanse vertegenwoordiger, Modena van Bas van de Goor, in de andere groep is ingedeeld. PUC moet het in financieel opzicht afleggen tegen de topclubs uit Italië, België en Duitsland. Brokking: “We kunnen geen echte toppers aantrekken. We hebben, zeg maar, behoorlijke spelers.”

De Nederlandse coach weet niet wat de toekomst hem zal brengen. “Ik heb geen planning. Dat heeft geen zin. Ik had het plan tot en met de Olympische Spelen bij de nationale ploeg te blijven. Je ziet wat er is gebeurd. Als ik zilver in Barcelona had gewonnen, had ik eerder een naam gehad in het volleybal. Maar ik ben er doorheen gekomen. Het is belangrijk dat we voor het tweede achtereenvolgende jaar in de Champions League spelen. Zo kan ik mijn gezicht laten zien. Ik zou ooit wel weer een nationale ploeg willen coachen.”