Whitbreadrace komt voor Nederlandse boot te vroeg

De BrunelSunergy presteert slecht in de Whitbreadrace. Gebrek aan ervaring, professionaliteit en geld spelen het Nederlandse zeilproject parten.

ROTTERDAM, 13 JAN. De slechtste mannen zijn nog altijd beter dan de beste vrouwelijke zeilers van de Whitbread Round the World Race. De Nederlandse boot BrunelSunergy eindigde in de vierde etappe van 's werelds zwaarste zeilwedstrijd nog juist voor het Zweedse syndicaat EF Education. Maar erg veel reden voor een feestje was er niet in de haven

van Auckland. Schipper Roy Heiner moest wederom al zijn mannelijke collega's voor laten gaan. Halverwege de race kan worden vastgesteld dat het Nederlandse project een ondergeschikte rol speelt in de internationale vloot. Na een tiende, een negende en een achtste plaats leek een zevende plaats een reële mogelijkheid voor de BrunelSunergy. 'We moeten elke keer

ietsje beter presteren', luidt het uitgangspunt van Heiner, die in Auckland zijn teleurstelling uitsprak over de achtste plaats. De huidige klassering kan onmogelijk als een succes worden beschouwd. Zeilen is een sport waarbij het fysieke aspect van de deelnemers cruciaal is. De geringe voorsprong van Heiner op zijn vrouwelijke collega Christine Guillou is niet meer dan vanzelfsprekend. De ruime achterstand van Heiner op zijn zeven mannelijke collega's is een logisch gevolg van een

gebrek aan ervaring en professionaliteit bij het Nederlandse project. Sceptici fronsten hun wenkbrauwen toen schipper Arend van Bergeijk een paar maanden voor de start werd vervangen door Hans Bouscholte. Was dat

wel zo verstandig? De bemanning had geklaagd over gebrek aan leiding bij Van Bergeijk, zoals dezelfde bemanning in de eerste etappe klaagde over

gebrek aan autoriteit bij Bouscholte. De man die voor de start nog uitlatingen deed over 'verticaal leiderschap' bleek in de praktijk geen

controle te hebben over zijn crew. Bemanningslid Marc van Hulssen werd in Kaapstad naar huis gestuurd en klaagde in Amsterdam over de slechte communicatie aan boord. Bouscholte kreeg van zijn sponsors het voordeel van de twijfel, maar na

weer een deceptie in de tweede etappe werd hij alsnog bedankt voor bewezen diensten. De geldschieters konden niet langer aanzien dat hun miljoenenproject stuurloos ronddobberde in de zuidelijke oceanen. Bouscholte repte in de media met geen woord over zijn gedwongen vertrek. Hij zou na goed overleg afscheid hebben genomen van de bemanning, luidde de officiële lezing van de sponsors. In ruil voor zijn zwijgzaamheid werd hem een pak met geld beloofd voor een solorace over de Atlantische Oceaan. Op het moment dat Bouscholte terugvloog naar Nederland, maakte zijn vervanger Heiner zich op voor een onmogelijke opdracht. Voor de beste zeiler van Nederland valt er in sportief opzicht weinig eer te behalen op een schip met zoveel tekortkomingen. Het mindere materiaal heeft alles te maken met gebrek aan geld. De BrunelSunergy werkt met een budget van nog geen tien miljoen gulden, de duurste projecten hebben het drievoudige bedrag ter beschikking. Zij hebben wél de beschikking over een reserveboot, een paar reservemasten, een trits extra zeilen en

een doorgewinterd begeleidingsteam. Voor Heiner waren de beperkte financiën in 1995 aanleiding zich terug te trekken uit het Nederlandse project. Dat dezelfde schipper drie jaar later onder vergelijkbare omstandigheden wél aan boord is gestapt, zegt alles over het opportunistische gedrag van een ambitieuze

zeilprof. De sponsors hebben Heiner beloofd dat hij bij de volgende Whitbreadrace wederom van de partij zal zijn. De nieuwe schipper kan de

komende maanden nog veel ervaring opdoen en zijn ogen goed de kost geven. Gekeken naar de gezeilde tijd heeft Heiner het iets beter gedaan dan Bouscholte. De nieuwe schipper heeft ook minder pech gehad dan zijn voorganger. Een aanvaring met een walvis kan de snelste boot en de beste bemanning overkomen, maar alle andere excuses voor de mindere resultaten vallen in de categorie 'flauwe smoesjes'. Te weinig wind, te weinig stroom, te weinig masten, te weinig elektriciteit, te weinig trainingsdagen: erg overtuigend klonken de verklaringen voor de mindere

prestaties niet. Temeer daar de zeilers voor het vertrek in Southampton

over medaillekansen spraken. Ze waren overmoedig geraakt door enkele goede resultaten in de weinig aansprekende Round Europe Race. De Whitbreadrace daarentegen is de Formule I voor zeezeilers. Het is een loodzware en geldverslindende wedstrijd. Zonder deugdelijk materiaal is

succes uitgesloten. De beste stuurman is lang niet altijd de grootste kanshebber, zoals autocoureur Michael Schumacher met een Ferrari nog geen wereldtitel heeft kunnen winnen. Nog los van de vraag of Heiner de

beste zeiler is - hij heeft in elk geval geen ervaring met de Whitbreadrace - is het voor ingewijden evident dat de BrunelSunergy een

minder snelle boot is dan Swedish Match of EF Language. Het Nederlandse

schip is gebouwd door Rolf Vrolijk, de Zweedse boten zijn ontworpen door Bruce Farr. Het verschil tussen een algemene botenbouwer en de vaste ontwerper van het type W60. Resteert de vraag in hoeverre de drie grote geldschieters (Brunel, Sunergy en ABN Amro) gebaat zijn bij alle negatieve publiciteit tijdens

de race. Als we initiatiefnemer Benno Wiersma van Sunergy mogen geloven, heeft het evenement veel extra naamsbekendheid voor zijn bedrijf opgeleverd. Tienduizenden Nederlanders volgen de verrichtingen van de race via de televisie of Internet. De hoofdsponsors lijken zich neer te

leggen bij de mindere resultaten. Over vier jaar mag Heiner het opnieuw

proberen. Als de commerciële markt tenminste geen roet in het eten

gooit.