Uit liefde voor het spel de pijn verbijten

Zo'n zeven jaar heb ik nu last van m'm achillespezen. Het begon in 1991, toen raakte de linker geïrriteerd. Maar je weet hoe het gaat, vooral als je in een belangrijke fase van de competitie zit en ook verplichtingen met het Nederlands team hebt: dan luister je niet naar je eigen lichaam en loop je er mee door.

De pijn was soms vreselijk, bij elke stap een messcherpe steek. Niet alleen tijdens het sporten, ook bij traplopen. Ik raakte er echter aan gewend. Ging door de pijn heen lopen. Tot een medespeelster een keer tegen me zei dat het er niet uitzag zoals ik liep. Uiteindelijk ben ik toen geopereerd, ik had een ontsteking in de peesschede.

Na zes weken revalidatie begon ik te spelen. Achteraf gezien had ik langer moeten rusten, want ruim een jaar later begon ik door overbelasting weer last te krijgen. Sindsdien is het tobben. Ik heb gewoon zwakke achillespezen.

Vorig jaar zomer kwam daar bij dat ook m'n rechter achillespees ontstoken raakte. Daar ben ik inmiddels ook aan geopereerd. Ik heb net weer een periode van revalidatie achter de rug. Zaterdag speelde ik voor het eerst in zeven maanden een competitiewedstrijd. Het ging goed. Zes seconden voor tijd scoorde ik vanaf achttien meter een driepunter, waardoor wij wonnen. Dat was zó kicken.

Ik heb me voorgenomen beter naar m'n lichaam te luisteren. Tegelijkertijd weet ik dat dat ontzettend moeilijk is. De afgelopen maanden waren vreselijk, dan wil je meedoen met die meiden. Als we straks weer om de landstitel kunnen strijden, weet ik nu al dat ik het veld in ga, hoeveel pijn ik ook heb. Ik houd gewoon te veel van dit spel.