Paul Simon worstelt op Broadway met zijn musical The Capeman

Al meer dan een maand probeert zanger en componist Paul Simon op Broadway met acht try-outs per week zijn eerste musical 'The Capeman' zover te krijgen dat hij daarmee de kritische New-Yorkse pers onder ogen kan komen. Er is een nieuwe regisseur aangetrokken en de première werd drie weken uitgesteld. Simon hoopt ook op een nieuw publiek voor zijn verhaal over een Porto-Ricaanse moordenaar die zijn gebrek aan opvoeding goedmaakte in de gevangenis.

Marquis Theater, ma t/m za 20 uur, wo en za ook 14 uur. Tel.:00-1-212-307.4100.

NEW YORK, 12 JAN. Paul Simon worstelt om zich staande te houden op Broadway. De succesvolle Amerikaanse zanger, componist en acteur heeft zijn eerste musical geschreven, The Capeman, een project waaraan hij zeven jaar heeft gewerkt.

Voor de muziek liet Simon zich inspireren door caraïbische stijlen. De teksten schreef hij samen met de dichter en Nobelprijswinnaar Derek Walcott. Voor de regie trok hij de gevierde choreograaf Mark Morris aan. En de salsasterren Ruben Blades en Marc Anthony gaf hij samen de hoofdrol. Maar ondanks die ongekende verzameling van talent blijkt de enscenering van de musical op het podium een zware bevalling. De muziek staat inmiddels wel op een cd, die eind vorig jaar uitkwam.

Simon wordt al jaren geplaagd door het schrikbeeld een troubadour van middelbare leeftijd te worden, die liedjes waar hijzelf allang op uitgekeken is blijft zingen voor fans die er maar geen genoeg van kunnen krijgen. Daarom begon hij na het enorme succes van het duo Simon and Garfunkel met verve aan een nieuwe loopbaan als solo-artiest.

Weer een heel nieuwe richting sloeg Simon in met zijn verkenningen in de wereldmuziek, die ondermeer de verrassende cd Graceland opleverden, geïnspireerd op muziek uit Zuid-Afrika. En nu waagt hij zich op Broadway met een musical, een genre waarmee hij, noch zijn getalenteerde ploeg, enige ervaring heeft.

Het verhaal voor The Capeman heeft Simon ontleend aan een dubbele moord die in 1959 in New York veel stof deed opwaaien. Een zestienjarige Porto-Ricaanse jongen, die lid was van een jeugdbende die zich De Vampiers noemde, stak op een warme zomeravond twee blanke tieners neer omdat hij ze hield voor leden van een rivaliserende bende. De moordenaar werd de capeman genoemd, vanwege de zwarte cape met rode voering die hij droeg.

De zaak maakte felle emoties los in de stad en leidde tot spanningen tussen blanke New-Yorkers en de Porto-Ricaanse immigranten. Toen de capeman, die Salvador Agron heette, na een intensieve klopjacht eindelijk werd gearresteerd, verklaarde hij uitdagend:“Het kan me niet schelen als ik op de elektrische stoel belandt. Dan kan mijn moeder komen kijken.” Het was feest voor de sensatiepers.

Agron werd inderdaad ter dood veroordeeld, maar dat vonnis werd omgezet in een gevangenisstraf. Hij bleek een model-gevangene. Hij maakte nooit moeilijkheden, leerde zichzelf lezen en schrijven, studeerde, werd een herboren christen, een marxist en publiceerde ook nog een bundel poëzie. Na twintig jaar werd Agron vrijgelaten. Zeven jaar later stierf hij, op 42-jarige leeftijd, aan een hartaanval.

Het verloop van het verhaal, van Agrons jeugd op Porto Rico tot het leven in de straten van New York en de gevangenis, stelt Simon in staat om een mozaiek van muzikale stijlen ten toon te spreiden, van verschillende soorten salsa tot doo-wop, gospel, country en blues. Sommige van de liedjes zijn fraaie staaltjes van culturele kruisbestuiving, vooral als de aanstekelijke salsaritmes (met veel koper en slagwerk) doorweven worden met de heldere melodieën waar Simon beroemd om is.

Zelf treedt Simon in deze productie niet op. Maar hij had zich geen betere zangers kunnen wensen dan Blades (de populaire zanger en componist van salsamuziek, filmster en voormalig presidentskandidaat in Panama), Anthony (een held van de free style salsa, waarin hiphopritmes zijn verwerkt) en Ednita Nazario (de diva uit Porto Rico die talloze hits op haar naam heeft staan).

Maar veel van de liedjes zijn helaas niet meer dan pastiches, zonder eigen muzikale kracht. En de teksten van het duo Walcott en Simon stellen vaak teleur door hun voorspelbaarheid. 'We came here wearing summer clothes in winter', bezingt Blades het lot van de immigrant die uit de tropen naar New York komt. Onbegrijpelijk is verder dat een origineel choreograaf als Mark Morris zo braaf en humorloos de conventies van het realistische theater volgt. Geen moment doet hij een beroep op de verbeelding van het publiek.

Een groter probleem nog is dat de liedjes samen geen geheel vormen, zoals ook de verschillende scènes losse tafereeltjes blijven. Ze illustreren het verhaal van de capeman, ze stippen de hoogte- en dieptepunten aan, maar ze vertellen zélf geen verhaal, ze geven niets extra's boven de samenvatting in het programmaboekje. Daardoor komt Agron niet tot leven, net zo min als zijn worsteling met het noodlot, die Walcott en Simon een prominente rol hebben gegeven. Het is een trieste geschiedenis, het levensverhaal van die spanish boy met zijn moeilijke jeugd, maar je neemt er kennis van en het laat je koud.

De voorstelling, die al sinds begin december op Broadway is te zien, is officieel nog niet in première gegaan. Simon en zijn medewerkers beseffen dat The Capeman niet volmaakt is, en ze hebben de New-Yorkse recensenten gevraagd nog niet te komen kijken. Maar omdat de zaal ondertussen wel elke avond vol moet, proberen ze via interviews in de media en een grootscheepse reclamecampagne toch de aandacht op hun musical te vestigen.

De premièredatum is nu drie weken opgeschoven, naar 29 januari. Wie daarop wacht loopt echter het risico de hele voorstelling mis te lopen, want de concurrentie op Broadway is zo groot dat een show die slechte kritieken krijgt meestal snel verdwenen is.

Maar het lot van de The Capeman is nog niet bezegeld. In een late reddingspoging is vorige week een nieuwe regisseur aangetrokken. Jerry Zaks vervangt Morris, die aanblijft als choreograaf. Bovendien hoopt Simon met zijn musical een nieuw publiek aan te boren, dat de voorstelling nog kan redden als er niet genoeg Paul Simon-fans of traditionele musicalliefhebbers komen opdagen. Het onderwerp van The Capeman, de salsamuziek en vooral de populariteit van Blades, Anthony en Nazario moeten Porto-Ricanen en andere hispanics lokken naar het theater waar ze anders nooit komen.