Column

Fax aan Winnie sorgdrager

Lieve Winnie

Vannacht had ik zo'n rare droom. Ik werd samen met een van mijn broers verschrikkelijk in elkaar geschopt door een mannetje of vier. Het ging er allerminst zachtzinnig aan toe. Waarom? We hadden iets doms gezegd. Wat? 'Kappen', riep ik naar een paar jongens die fietsen in de gracht stonden te smijten. En mijn broer riep ook zoiets.

De vechtpartij was niet zachtzinnig. Wij, softe watjes, werden met de straatklinkers gelijk gemaakt. Mijn broer was bijna dood toen hij een letterlijke doodschop kreeg. Van wie? Van een van de acht schoenen. Het was een Nike. Hoe ik dat weet? Het bekende logo van dit wereldmerk stond in mijn broer zijn nek. Adidas is pijnlijker. Dat zijn namelijk drie trappen. Mijn schade viel mee. Een dwarslaesie. Ik haalde een geintje met ze uit door te doen of ik dood was. Dat scheelde mij de definitieve nekslag. Terwijl ik daar lag hoorde ik ze overleggen. Ze berekenden hun pakkansen, spraken af dat ze nooit zouden zeggen wie de laatste trap gegeven had en ze waren wel toe aan een broodje shoarma. Een van de vier haakte af omdat hij zijn kindje nog de fles moest geven. De andere drie liepen richting de shoarmatent. Werken in de buitenlucht maakt nou eenmaal hongerig.

Terwijl ik, achtervolgd door vier cameraploegen van de diverse reality-televisieprogramma's, zwaailichtend naar het AMC vervoerd werd, deed de politie een poging om de jongens te arresteren, maar dat ging niet makkelijk. Ze waren gewapend met honkbalknuppels en de agenten waren met te weinig om de shoarmazaak binnen te vallen. Waarom er te weinig politie was? De anderen waren onderweg naar een van de waddeneilanden om een collega te arresteren. Wat die had gedaan? Zijn psychisch verwarde dochter had verklaard dat hij incest met haar had gepleegd en dat was een mooie reden om de heli een keer te gebruiken. Ondertussen werd de korpschef gebeld, die contact opnam met de burgemeester, die aan het klaverjassen was bij de officier van justitie. De korpschef had een verschrikkelijke hekel aan de officier en dacht: ik bel morgen wel.

In het ziekenhuis werd ik door de dokters gefeliciteerd. Ik was er een stuk beter vanaf gekomen dan mijn broer. Uitsluitend een dwarslaesie. Nog voordat ik mijn vrouw kon bellen om te vertellen van ons spannende avontuur had ik al een psycholoog van het buro Slachtofferhulp en een vrijwilligster van de afdeling Traumaverwerking aan mijn bed zitten. Of ik er over wilde praten?

Een paar dagen later zijn de daders gearresteerd. Na goed overleg met hun ouders. De jongens waren nog jong en mochten niet te veel schrikken. Dat is slecht op die leeftijd. Zeker na zo'n jeugd. De politie had beloofd de heli thuis te laten.

Mijn droom ging verder in het gerechtsgebouw. De jongens dolden wat met hun advocaten. Een vroeg hoe de koers van de dwarslaesie op dit moment stond en een ander keek op een handig tabelletje en rekende uit wat hij kon verwachten als hem poging tot doodslag ten laste werd gelegd. De derde belde met zijn GSM naar het reisburo om voor volgend jaar kerst een leuke wintersport te boeken. Met zijn allen? Tuurlijk. Iedereen kon. Eentje had een kleine kans dat hij nog zou zitten, maar dan nam hij wel een extra verlofweekendje op. De straffen waren mild. Er werd rekening gehouden met de jeugdige leeftijd, het blanco strafregister en het feit dat het eigenlijk niets anders was dan een uit de hand gelopen knokpartij. Daar zijn er elk weekend duizenden van en de meeste matpartijen eindigen gewoon op de poli.

Twee moeten een tijdje zitten en de derde werd veroordeeld tot zes weken dienstverlening in een zelf te kiezen instelling. En wat denk je dat hij koos? Een verpleeghuis. Dus wie duwt er de komende zes weken elke dag mijn wagentje een uurtje door de tuin? Precies.

Wens je een mooi weekend en mocht je plannen hebben om te gaan stappen: let een beetje op je woorden.

Groeten

YOUP VAN 'T HEK