Avondrood

Op zijn lange mars door de corridors of power was minister Melkert (Sociale Zaken) afgelopen week in Peking. Nederland Gidsland doet weer van zich spreken. Het opgestoken vingertje is het aanwijsstokje van de adviseur geworden. Na het poldermodel staat een nieuwe exportklapper op stapel: het Nederlandse pensioensysteem.

China gaat experimenteren in de stadsprovincie Chongquig met drie lagen van het Nederlandse pensioenstelsel dat consensus, solidariteit en individuele keuzevrijheid met elkaar verenigt.

Alleen jammer dat Melkerts partijgenoot Van Wijnbergen het verkooppraatje in Peking moest verstoren. De gloednieuwe topambtenaar van concurrent Wijers lanceerde in zijn nieuwjaarartikel in het weekblad ESB een politiek controversiële fiscale ommekeer in de pensioenvoorziening. Hoe leg je de gastheren zulke vaderlandse impertinenties uit?

Melkerts missie is goed nieuws voor verzekeraars als ING, die deemoedig maar vasthoudend een vergunning in China proberen te bemachtigen. Gegniffel was het lot van de directeur van Unilever die zich in de jaren vijftig publiekelijk rijk rekende als elke Chinees een stukje zeep zou kopen. Toen heette het nog rood China, nu is het de grootste emerging market ter wereld. Met een marktaandeel van 0,1 procent op de Chinese verzekeringsmarkt verkoop je daar al 800.000 koopsompolissen, ruim drie keer zoveel als de hele Nederlandse markt. Wat zou middelloon in het Chinees zijn?