Oude dame

Ze is 23 jaar geworden, onze Grisj. Het muisgrijze was wat vermengd geraakt met wit en ze had van die ingevallen flankjes. Maar ze was nog even elegant als vroeger: een smalle kop, hoog op de poten en ovale voetjes. Gelukkig zag haar vacht er nog goed uit, dankzij regelmatig kammen. Dit was geen oude, mottige poes, maar een waardige, hoogbejaarde dame.

Lang geleden hadden we een Siamees, Alexander. Omdat we beiden nog werkten, moest Alexander gezelschap hebben en dat werd een elegant, muisgrijs poesje. We dachten: een scheut bloed van het ras Russisch Blauw, dus de naam werd Grisha, nep-Russisch voor Grijsje.

Vriendjes zijn het nooit geworden. Maar ze verdroegen elkaar. Alexander werd 18 jaar en we moesten hem laten inslapen. Grisj werd de koningin van het huis. En nu is ze 23 jaar oud.

Maar we zitten er wel mee. Het lange leven heeft zijn tol geëist. Ze is al een jaar of twee doof en nu ook nagenoeg blind. In fel licht ziet ze nog een krant op het terras liggen, daar loopt ze omheen, maar meer ook niet. Ze heeft wel benul van de hoofdrichting in het huis, ze gaat naar de zijkamer, de huiskamer, naar de keuken, eten en de bak.

Maar och arm, zie haar nu botsend haar weg zoeken, steeds met haar kop stotend tegen muur, bankstel en tafel. Haar rechterpoot staat krom, reumatiek of zo, en ze hompelt dus ook nog. Ze wil nog steeds de tuin in, duwt zich door de planten heen en gaat op de vijver af. Als ze daar intuimelt, komt ze er nooit meer uit, dus we houden dat in de gaten. Als we haar zo zien, schiet ons gemoed vol.

Haar enige contact met de wereld is dus tactiel: ze wordt meer dan ooit aangehaald en even opgepakt. Dan wordt er luid geknord.

Dit is toch geen kattenleven meer, denken wij. Wat moet ze nou, in een wereld zonder licht en geluid? Maar is dat een reden om haar te laten inslapen? Ze heeft geen pijn, ze poept en ze piest en eet gretig haar nierdieetvoer. Regelmatig gaat de kop omhoog en dan schreeuwt ze verschrikkelijk. We pakken haar even op en het is over.

Ach Grisha, hoe lang nog?

Niet zo lang meer, dus. Een maand geleden kreeg ze weer blaasontsteking. En deze keer geen antibiotica. Op schoot is ze rustig ingeslapen.