Het jachterige van Fashion-TV

Al jaren vraag ik mij af voor wie al die gewaagde creaties die je in journaalverslagen over de winter- en zomercollectie van grote couturiers ziet, nu eigenlijk gemaakt zijn. Ik ben de laatste jaren aardig onder de mensen geweest, en toch nooit zo'n doorkijkblouse of nonchalant openhangend colbertje tegengekomen.

Maar nu weet ik het: die creaties zijn er om te laten zien op Fashion-TV, een sinds enkele maanden vanuit Parijs opererend televisiestation dat 24 uur per dag niets anders doet dan clips van ongeveer drie minuten van de presentatie van topcouturiers laten zien. Daar word je - met name als mannelijke kijker - wel wat onrustig van: de hoeveelheid beeldinformatie per seconde grenst aan het ongelofelijke, en langer blijft een creatie niet in beeld. Pas toen ik laatst een dag met koorts het bed moest houden, ben ik erin geslaagd langer dan vijf minuten achtereen naar Fashion-TV te kijken.

Aan het aanbod van het station kleeft één beperking: de meest recente collecties die worden getoond zijn die van herfst-winter 1997. De couturiers zijn er kennelijk niet voor te porren hun zojuist voor de komende lente en zomer gepresenteerde ontwerpen nu al aan het beeldscherm prijs te geven. Binnen deze beperking is het aanbod van Fashion-TV zeer veelzijdig. Niet alleen Franse, maar ook Italiaanse, Japanse, Amerikaanse en andere couturiers passeren de revue. Er is aandacht voor herenmode, lingerie en badmode en een beetje geschiedenis in de vorm van clips van oudere collecties.

Fashion-TV verluchtigt dit alles met eigen muziek onder de beelden - meestal house-achtige. Een beetje bedenkelijk zijn de oosterse wijsheden die af en toe in kleine lettertjes onderaan het beeld doorschuiven, afgewisseld met al even hooggestemde uittreksels uit het business plan van Fashion-TV. Uit deze laatste vernemen wij dat de uitbaters hopen hun signaal naar alle werelddelen te verspreiden, en voor financiering willen zorgen door het openen van telefoonnummers waar wij kamers kunnen reserveren in de betere hotels van deze wereld of andere dure dingen kunnen bestellen.

Verder is er onderin beeld voortdurend sprake van wereldcultuur en mode als instrument van toenadering tussen de volkeren - uitingen van het kennelijk zeer hybridische wereldbeeld in modekringen, dat trouwens ook blijkt uit de kakofonie van stijlen bovenin beeld. En dat alles snel, snel, snel.

Diezelfde mentaliteit en levenshouding spreekt uit de alleraardigste documentaire Unzipped van Douglas Keeve, die op Canal+ te zien is. Het gaat om een portret van de New-Yorkse couturier Isaac Mizrahi, gedraaid en gemonteerd in diezelfde jachtige stijl die het kijken naar de clips op Fashion-TV zo vermoeiend maakt. Desondanks is Unzipped een coherente, vaak geestige film.

In razend tempo tast de camera de omgeving af, het beeld schiet van kleur in zwart-wit en omgekeerd en Mizrahi is voortdurend druk gesticulerend en pratend in beeld. Alleen wanneer blijkt dat Gaultier zich, net als hij, dat jaar (1995) voor de wintercollectie door de documentaire Nanook of the north (Robert Flaherty, 1922) heeft laten inspireren, vervalt de couturier even in somber zitten en zwijgen. Maar gelukkig staat zijn moeder volledig achter hem, zodat hij met verdubbelde ijver Naomi en Cindy ervan kan overtuigen dat ze zich bij zijn show achter een doorzichtig kamerscherm zullen verkleden, zichtbaar voor het publiek. Dat lukt ook. Nee, over de modewereld hebben we niks te klagen.

Fashion-TV is analoog en ongecodeerd te zien via Eutelsat/Hotbird (13 graden oost, 11.055 GHz, h.). Canal+ zendt Unzipped nog uit op 8, 9, 12, 15 en 25 januari. Dit over twee kanalen uitzendend abonnee-station is met een abonnement digitaal zichtbaar via de Astra-satellieten op 19,2 graden oost, en analoog via de meeste Nederlandse kabelnetten.