Clips met een simpel concept

In de beperkte ruimte die een videoclip biedt, zijn er twee extremen waar je uit kunt kiezen. Veel regisseurs en artiesten kiezen ervoor in de drie, vier minuten die het filmpje duurt, zo veel mogelijk actie te stoppen, zo veel mogelijk beeldovergangen, zodat de kijkers geboeid blijven en de plaat onthouden.

De ironie wil dat de meest gedenkwaardige clips meestal juist heel simpel zijn. Veel actie verhult vaak een gebrek aan een goed concept - want net als bij reclamefilmpjes geldt dat je meer dan dat niet nodig hebt voor een memorabele clip. Een van de beste videoclips ooit, Unfinished Sympathy van Massive Attack (1991), bestaat uit één lang ononderbroken shot. Een vrouw, zangeres Shara Nelson, loopt over straat. Ze kijkt voor zich uit, terwijl de camera voor haar uit loopt. Ze straalt een krachtige persoonlijkheid uit, en een indringende melancholie - ze loopt er alleen, ongelukkig, in een arme volksbuurt in de stad. Een prachtige verbeelding van de schrijnende muziek; voor wie de clip ooit heeft gezien zijn de beelden onlosmakelijk met het liedje verbonden.

Datzelfde geldt voor Bittersweet Symphony van The Verve, een van de opvallendste clips van het afgelopen jaar. Het is een variant op die van Massive Attack: zanger Richard Ashcroft loopt over straat, in de richting van de camera die hem voor blijft. Het vervreemdende van deze clip, die overigens wèl met tussenshots doorsneden is, is dat Ashcroft, met een holle maar vastberaden blik in de ogen van zijn bleke gezicht, doorloopt zonder acht te slaan op de mensen die hem in de weg komen. Zijn tegenliggers hebben pech gehad: hij loopt ze omver als ze niet opzij gaan. Hij springt op een auto die hem in de weg staat, en negeert het meisje dat kwaad uit de auto stapt en hem aan het verstand probeert te brengen dat zijn gedrag asociaal is. Ook hier passen de beelden perfect bij het liedje, dat een mengeling van een onthechting en een verbeten hoop verwoordt.

Ook bij de Nederlandse zangeres Anouk had de clip te maken met het succes van de single Nobody's Wife, die op nummer één in de hitparade kwam. In het zwart-witte filmpje zien we de zangeres in een witte, lege ruimte. Het beeld springt veel heen en weer, evenals Anouk zelf, die dan weer dichtbij, dan weer ver weg, dan stil, dan springend te zien is, maar door het eenvoudige decor blijft het toch heel simpel. De razendpopulaire nieuwe clip van Run DMC (vs. Jason Nevin), It's Like That, speelt zich eveneens op één locatie af: een balletzaal, waar twee groepjes jongeren een vermakelijke danswedstrijd houden, met veel flitsende breakdances.

Een toonbeeld van simpelheid is de mooie nieuwe clip van Radiohead, No Surprises. In dit filmpje blijft de camera voortdurend close gericht op het gezicht van zanger Thom Yorke. Halverwege komt hij ineens onder water te staan, waarop hij ophoudt te playbacken. Na een tijdje zakt het water weer en hapt hij naar adem. De clip richt alle aandacht op de pracht van het liedje, en op Yorke's persoonlijkheid, die ondanks zijn open, kwetsbare blik in de camera ondoorgrondelijk blijft.