SONNY BONO (1935-1998); Voorbeeldig rebel

AMSTERDAM, 6 JAN. De voormalige popzanger, platenproducer en liedjesschrijver Sonny Bono, vooral bekend als de helft van het duo Sonny & Cher, is vannacht om het leven gekomen toen hij bij het skiën in de buurt van Lake Tahoe tegen een boom aankwam. Hij was 62 jaar.

Aanvankelijk werkte Salvatore Bono als assistent van invloedrijke producers en arrangeurs als Jack Nitzsche, Lee Hazlewood en Phil Spector. Voorts was hij co-auteur van de wereldhit Needles and pins. In 1964 ontmoette hij de zangeres Cherilyn LaPiere, met wie hij een jaar later trouwde en een zangduo vormde. Hun eerste plaat, I got you babe, werd meteen hun grootste hit. Hun opzettelijk bombastisch gearrangeerde folkrock-stijl en hun voyante uiterlijk waren Sonny's creatie, maar op het podium liet hij vooral Cher de ruimte om op te vallen.

Met zijn pagekapsel, bontvestjes, plateauschoenen en extreem wijd uitlopende broekspijpen was hij één van de bezienswaardigste voorlopers van de flower power. Hun ogenschijnlijk zo gelukkige samenzijn vormde voor de bewonderaars een aanstekelijk voorbeeld van geslaagde romantiek in een tijd dat het burgerlijk huwelijk eigenlijk volstrekt uit de mode was. Enerzijds gedroegen Sonny & Cher zich als rebellen, die zich regelmatig lieten wegsturen uit restaurants waar een stropdas verplicht was, anderzijds waren ze tegelijk de vredelievende propagandisten van love & peace. Intensief werd meegeleefd met hun wel en wee; het nieuws dat er een baby op komst was, kondigden ze dan ook aan tijdens een optreden in Madison Square Gardens in 1968, ten overstaan van 40.000 fans.

Maar naarmate hun uitdossingen steeds meer werden gekopieerd, werden Sonny & Cher minder uniek. Ook was onvermijdelijk dat ze langzaam maar zeker tot de gevestigde orde gingen behoren. Hun huwelijk (en dus ook het duo) eindigde in 1974. Cher groeide vervolgens uit tot een solo-ster en Sonny kwam pas weer in het nieuws, toen hij burgemeester van Palm Strings werd. In 1994 trad hij als Republikeins vertegenwoordiger toe tot het Amerikaanse Congres. Maar in elke terugblik op de sixties klinkt nog steeds I got you babe op - als een echo uit vrolijke, kleurrijke tijden.