Kersttraditie (1)

Beatrijs Ritsema schrijft haar ergernis van zich af over de vermeende kersttraditie, met de ergerlijkste exponent daarvan: 'het kerstdiner' op de basisschool (24 december). Kennelijk is ze na haar lange verblijf in Amerika onaangenaam geschrokken van de ontwikkelingen binnen het basisonderwijs.

Echter als ze het heeft over zichzelf respecterende basisscholen, heeft ze het kennelijk over de scholen in de periferie van de grote steden, waar schoolomgeving en schoolbevolking tamelijk uniform is: rijtjeswoningen, modale inkomens, werkende partners, tweede auto, kortom redelijk voorspelbaar.

Er is echter ook een andere schoolomgeving. Een omgeving binnen onderwijsvoorrangsbeleidgebieden. Bijstandsuitkeringen, eenoudergezinnen, veel allochtonen, werklozen, AOW'ers, WAO'ers en 'gewone gezinnen' met minimuminkomen. In een dergelijke buurt, Bos en Lommer in Amsterdam, is niets van wat zij schrijft herkenbaar. Geen dure wintersport, geen dure kerstcadeaus, geen dure uitstapjes, geen overdadige kerstmaaltijden. Kortom soberheid (niet calvinistisch).

Wel met kerst op school het geboorteverhaal van Jezus, maar dan ook van Mohammed, Krishna en Boeddha en eigentijdse verhalen, herkenbaar voor kinderen. Wel met elkaar naar de moskee, synagoge, kerk of museum om ruimdenkendheid en respect voor elkaars (geloofs)cultuur te bevorderen.

Mogen die kinderen dan eens per jaar op een ongebruikelijk tijdstip, feestelijk gekleed met iets door hun niet werkende moeder thuis klaargemaakt, op school komen (wij hebben geen leesmoeders, klusjesvaders, rijmoeders, sportdagouders of klassenouder) om samen te genieten en even vergeten dat zij niet tot de 'uitverkorenen' horen. Dan zie je kinderen intens genieten, leerkrachten op die manier de waardering krijgen van hard werken met kinderen uit achterstandsbuurten, waar velen helaas nog steeds geen weet van hebben.

En als op deze kinderen en ouders een beroep wordt gedaan om de kinderen in Afrika te helpen, de getroffenen van een aardbeving in Turkije te steunen of zich in te zetten voor Vluchtelingenwerk Nederland staan zij klaar.

Het is jammer dat Ritsema zich in de korte tijd dat ze weer terug in Nederland is niet zichzelf de tijd heeft gegund om zich hierin te verdiepen, dan zou ze er voor waken een dergelijk generaliserend stukje te schrijven.