Zapman

Het staat als een paal boven water dat Jacques Villeneuve vorig jaar wereldkampioen Formule 1 is geworden, en al gaat Michael Schumacher een paar maanden in hongerstaking, geen moedertjelief die daar iets aan kan veranderen.

Toch hield ik gisterenmiddag toen ze de hoogtepunten uitzonden van het vorige Formule 1-seizoen, steeds even de adem in als die twee naast elkaar een bocht indoken. Alsof het toch nog mogelijk was dat die vreselijke Schumacher aan het langste eind zou trekken. Is dat niet raar? Je zit te kijken naar iets waarvan de goede afloop wijd en zijd bekend is, en nóg ben je er niet helemaal gerust op. Zo diep zit bij mij blijkbaar de angst dat er van alles misgaat. Ik schrik daar eigenlijk een beetje van. Gelukkig werkt het ook de andere kant op. Net zo hardnekkig kan ik hopen dat alles alsnog op zijn pootjes terecht komt.

Als Shakespeare's Romeo and Juliet bij de driedubbele sterfscene is aangeland, voel ik iedere keer weer een sprankje hoop dat Romeo het allerlaatste moment ontdekt dat het niet meer dan een sterk slaapmiddel is dat Julia heeft geslikt. Dat is toch niet minder vreemd dan de angst dat Schumacher alsnog wereldkampioen 1997 wordt. Maar stel nou dat Romeo even wacht met zichzelf te vergiftigen, dat hij net zo lang naast Julia blijft treuren tot haar ademhaling weer op gang komt. Dan hoeft Julia geen dode Romeo aan te treffen als ze haar ogen weer open doet, dan hoeft ze zichzelf niet te doorsteken. Maar geen regisseur die zich daaraan zal wagen, want wat dan? Zij leefden nog lang en gelukkig?

Iets zegt mij dat alles wat er in de wereld is, op een of andere manier een functie heeft, anders zou het er niet zijn. Al moet ik toegeven, van onberedeneerde angsten en van valse hoop is de functie wel erg ver te zoeken. Dat wijt ik dan maar aan de complexiteit van schepping. Wij komen er zo gauw niet achter hoe het precies zit, maar niets is er voor niets, dat staat buiten kijf.

's Nachts droom ik dat de simpelste dingen misgaan, van sleutels die niet in sloten passen en eindexamens die moeten worden overgedaan en rempedalen die ik tevergeefs tot op de bodem intrap. Over eindexamens dromen meer mensen, heb ik links en rechts gehoord. Is dat geen troost?