CELIBIDACHE

Celibidache, box met elf cd's (EMI, 5 56517-2; de cd's zijn ook afzonderlijk te koop als 5 56518-2 t/m 56529-2)

Van de man voor wie iedere plaatopname “de dood van de muziek” betekende en voor wie luisteren naar een cd zoiets was als “vrijen met een foto van Brigitte Bardot”, is nu bij EMI een 'authorized edition' uitgekomen. Dat kan eigenlijk niet en het is dus de vraag hoe de uitvoeringen van dirigent Sergiu Celibidache en de Münchner Philharmoniker konden verschijnen. De autorisatie blijkt echter niet te komen van de dirigent zelf, die in augustus 1996 overleed, maar van zijn zoon Serge.

Uit de 'acht redenen' die Serge geeft om toch een elf-delige Celibidache-editie goed te keuren, blijkt zijn eigen worsteling met de vraag of het uitbrengen van deze live-opnamen (met muziek van onder anderen Haydn, Mozart, Schubert, Tsjaikovski, Wagner en Bartók) acceptabel is.

Een van de redenen voor Serge is: als ik het niet doe, dan doen anderen het. Hij heeft gelijk en zijn verschillende illegale Celibidache-opnamen uitgebracht op duistere platenlabels, vaak van een bedenkelijke technisch niveau. De opnamen van EMI zijn uitstekend, hoewel er bijna geen technische retouches zijn aangebracht - want dat past niet bij Celibidache.

Zoon Serge heeft besloten het geld dat met de cd's wordt verdiend ten goede te laten komen aan twee fondsen: een voor musici die in de traditie van Celibidache willen worden opgeleid en een voor algemene noden in de wereld.

Wie naar deze cd's luistert moet dus maar voor lief nemen dat hij een geluidsvoyeur is. Dat is niet zo moeilijk wanneer je eenmaal opgaat in de eigenzinnige uitvoeringen van Celibidache, met zijn merkwaardige tempi, dat bij hem geheel afhankelijk is van de reikwijdte van de instrumenten, van de mogelijkheden van de musici en van de zaal-akoestiek. Het levert altijd fascinerende en verrassende uitvoeringen op - uniek ook, en juist dat maakte ze in de ogen van Celibidache niet te reproduceren.