Column

Fax aan Het Nieuwe Jaar

Nieuw Jaar

Wat ga je met ons doen? Word ik nou eindelijk gelukkig of blijft het modderen? Je begon goed. Een half uur voor je echt startte vond mijn zoon het nodig om met zijn oor op een verwarming te vallen en het lelletje hing er nogal Van Gogherig bij. Ik moest kiezen: òf de huisarts storen òf naar de Eerste Hulp van een van de ziekenhuizen. Dat laatste leek me niet handig. Een vriendin van mij, die het nobele beroep van verpleegster uitoefent, heeft me ooit verteld dat deze nacht voor de medische sector de ergste van het jaar is. Heel dronken en randdebiel Nederland strompelt dan namelijk met drievingerige handjes en ontlichte oogjes het ziekenhuis binnen. En volgens haar wordt het elk jaar erger. Het begint al ver voor twaalven want je hebt niet te maken met het deel van de natie dat scherp kan klokkijken.

Inmiddels had ik gelezen dat men in sommige delen van het land de oudejaarsavond een dag eerder al gevierd had en dat zeventienjarige jongens met kettingzagen probleemloos bomen omlegden, terwijl hun vrienden op dat moment het huis van de buren leeghaalden om de huisraad voor een barricade tegen de niet aanwezige politie te gebruiken. Op die leeftijd zette ik met mijn vrienden juist een boom op en die ging vaak over het redden van het bos. Nou moet ik ook toegeven dat mijn ouders geen kettingzaag hadden, misschien is dat het probleem...

Dus ik had niet zo'n trek om me te melden bij een ziekenhuisportier en plaats te nemen in een wachtkamer vol types die zichzelf geamputeerd hadden. Elitair? Ja! Ik zag de man al voor me die mij zou vragen of ik even op zijn hand wilde letten omdat hij moest pissen.

Dus heb ik mijn huisarts maar thuis (thuisarts) gestoord en hij heeft het op bevriende wijze gelijmd en gezwaluwstaard en daarmee voorkomen dat mijn oogappel als een Paul Getty jr. door het leven moet. Daarbij is de kleine ook nog een brildragertje, dus hij heeft zijn oren hard nodig.

Dit hield in dat ik precies om twaalf uur met hem in de auto zat toen het vuurwerk losbarstte en ik kan niet anders zeggen: een fantastische ervaring.

Ik was geloof ik de enige die op dat moment in de auto zat en ik heb het geweten. Door een haag van aardige mensen reed ik stapvoets van mijn huisarts naar huis en bezorgde mijn zoon het absolute uur van zijn leven. Volgens mij had heel Amsterdam-Zuid uitsluitend negenhonderdduizendklappers ingekocht en werden die allemaal precies tegelijk afgestoken. Er zal een enkele randgroepweduwe met een natte vuurpijl tussen hebben gestaan, maar zij is geheel overstemd door het knettergeweld van de mitrailleurbanden vol rotjes. De auto schudde op zijn winterbanden en zelden heb ik een jongen van zeven zo verbaasd gelukkig gezien. Tweehonderd slokken champagne later, gekust door de heerlijkste vrouwen en nog natrillend van het strijkersgeweld wenste ik om half een de rest van mijn familie alles wat goed is en mijn vrouw vroeg zich af of het überhaupt wel verstandig was dat ik had gereden. Ze had gelijk. Ik had al een halve glasbak prachtige Bourgogne in mijn mik. Maar om nou om principiële redenen je zoon dood te laten bloeden op het enige taxiloze uur van het hele jaar is ook weer zo wat. Maar ik ben wel een ervaring rijker en weet nu al wat ik volgend jaar ga doen: oudejaarsavond om half twaalf stap ik samen met mijn zoon in de auto en rijden we een uurtje kris kras door de stad. Klein claxonnetje als antwoord aan iemand die je het beste wenst, kusje hier, slokje daar, klein dansje in de Van Baerlestraat en het nieuwe jaar kan niet meer stuk.

De volgende dag eerst dat tuttige nieuwjaarsconcert met het heerlijke commentaar van Joop van Zijl en daarna dat fantastisch zinloze skispringen vanuit Garmisch Partenkirchen. Je kijkt ernaar en ze mogen allemaal doodvallen. Je wordt een wereldjaar, bedankt alvast. Mede namens mijn zoon.

YOUP VAN 'T HEK