Pijn van Montignac zit in portemonnee

Wie slank wil zijn moet honger lijden. Dat geldt voor de meeste diëten en afslankkuren. Maar niet voor de nieuwste hype: de afslankmethode van de Fransman Michel Montignac. Ontspannen zit de Montignaccer achter zijn ganzenlever of ossenhaas, een glas wijn binnen handbereik. Al etend valt de levensgenieter ook nog kilo's af. Zit de pijn van het Franse afslankproces misschien in de portemonnee?

Hoewel de boeken van de Franse afslanker al vijf jaar in de boekhandels liggen, is de methode het afgelopen jaar op grote schaal doorgebroken. Verkocht uitgever Harrie van de Kamp uit Valkenswaard de eerste jaren enkele duizenden boeken, inmiddels zijn er in totaal 1,3 miljoen exemplaren over de toonbank gegaan. De bijbel onder de twaalf titels 'Ik ben slank want ik eet' is maar liefst 700.000 keer verkocht en staat daarmee al weken in de top tien. Geschat wordt dat ruim een miljoen Nederlanders de eetregels naleven.

De methode, door verschillende voedingsdeskundigen als achterhaald en niet bewezen bestempeld, is gestoeld op de combinatie van de juiste voedingsstoffen. Het scheiden van vetten en koolhydraten zou het afvallen bevorderen. Verder zijn 'slechte' koolhydraten als suiker, witbrood en aardappelen voortaan taboe en is het beter biologische producten te gebruiken.

Montignac voert onder eigen naam een assortiment van ruim honderd verantwoorde producten om het zijn volgelingen eenvoudig te maken. De grondstoffen zijn biologisch geteeld, de producten suikerloos. Naast ruim twintig soorten jam, van aardbei tot courgette, verkoopt hij onder andere pasta's, koekjes, chocola, sauzen en wijn. In Nederland is deze voeding al bijna twee jaar verkrijgbaar, maar alleen in natuurvoedingswinkels, reformhuizen en delicatessenzaken. Vooral deze speciale producten doen een aanslag op de portemonnee.

Voedingsdeskundige A. Rijpkema van het milieucentrum de Kleine Aarde spreekt over 'een aardig prijsverschil' met producten uit de supermarkt en zelfs met biologische producten uit de natuurvoedingswinkel, die over het algemeen toch al duurder zijn. De speciale maaltijden zijn volgens haar extra prijzig omdat er meer vlees en groente op het menu staat en bijvoorbeeld nooit aardappelen.

Het Nationaal instituut voor budgetvoorlichting (NIBUD) laat aan de hand van gemiddelde cijfers zien wat voeding kost. Een alleenwonende man met een netto besteedbaar inkomen van 2000 gulden zou per maand voor 315 gulden zijn ontbijt, lunch en diner kunnen bekostigen. Stel dat deze man per week twee pakken brood, een pot jam, een pot hazelnootbeleg, een pak koekjes, een doos chocolaatjes en een zak muesli van het merk Montignac koopt. Hij is dan per maand al 218,40 gulden kwijt. Van de overgebleven 96,60 gulden moet hij de rest van de boodschappen betalen, inclusief de warme maaltijden.

De volgelingen zelf lijken weinig moeite te hebben met de prijs van de Franse dieetproducten. Natudis, de Nederlandse leverancier van de Montignaclijn kan de vraag nauwelijks aan. In een jaar tijd zag assortimentsmanager E. van Luyn de bruto-omzet van de Franse producten vertwintigvoudigen tot ruim 200.000 gulden per week. Vooral de jams, chocolade en koekjes doen het volgens hem goed.

Ook het onderzoeksbureau Intomart constateert dat de kosten van het dieet geen obstakel zijn voor gebruikers. Uit een onderzoek van begin dit jaar onder 405 afslankers blijkt dat een kwart van hen stopt. Niemand geeft echter als reden op dat de kosten te hoog zijn. Slechts zes procent van de deelnemers vindt dat de producten moeilijk te verkrijgen of te duur zijn.

Ruwweg zijn er twee soorten afslankers te onderscheiden, meent Van Luyn. Naast mensen die genoeg geld hebben, de producten niet te duur vinden en karren vol speciaal voedsel kopen is er een groep die de producten te duur vindt, maar de methode toch volgt met goedkopere alternatieven en slechts af en toe een aanbevolen product aanschaft.

(Informatie: Montignac Infolijn, op werkdagen behalve woensdag van 9.00 tot 12.00 uur: 0182-535590, internet: www.montignac.com/nl; de Kleine Aarde: 0411-684921, internet: www.pz.nl/dekleineaarde)

    • Renske Schriemer