Feest!

Alle leraren en leraressen van Nederland, van harte gefeliciteerd. Eindelijk is het zo ver. Net als moeders, vaders, dieren en secretaresses heeft ook u eindelijk uw welverdiende, speciale dag, en zoals de hond bij die gelegenheid een extra bot, moeder een afwasmachine, vader een stropdas en de secretaresse een bloemetje krijgt, zo heeft ook u op de Dag van de Leraar een cadeau gekregen.

Een reusachtig cadeau nog wel, maar omdat u bij de feestelijke uitreiking daarvan misschien niet aanwezig kon zijn, en om u nog even in spanning te houden, eerst een korte schets van een van de talrijke hoogtepunten van die onvergetelijke dag.

In het Land van Ooit zaten, ten aanschouwe van een tribune volgepakt met dolenthousiaste leraren en leraressen, politici van de vier grote partijen. Aan hen werd de vraag gesteld wat zij de laatste jaren zoal hadden bereikt op het gebied van het onderwijs. Wat denkt u dat uw volksvertegenwoordigers daarop antwoordden? Dat de afgelopen jaren werden gekenmerkt door schaalvergroting en dat dus talloze fusies hebben plaatsgevonden? Fout, dat werd door geen van de politici genoemd. Nog opvallender was dat hun naar het schijnt ook is ontgaan dat, in het kader van de vergroting van de autonomie, scholen veel zelfstandiger zijn geworden, iets dat dagelijks tot in alle vezels van het onderwijs voelbaar is. Ook de Basisvorming die in zijn eentje gezorgd heeft voor een gigantische revolutie van veel woorden, nog meer papier en weinig daden bleek door niemand opgemerkt. Gek hè? Dat er is gedecentraliseerd en dat gemeenten andere verantwoordelijkheden hebben gekregen bleek ook al aan de collectieve politieke aandacht ontsnapt. Nee, lieve leraar (m/v), wat de dames en heer onderwijsspecialisten op uw feestelijke dag bestempelden tot dè verworvenheid van de laatste jaren was, naast hun aller verdienste dat onderwijs weer ''hoog op de politieke agenda staat'', eerst en vooral dat het beroep van leraar wederom aanzien krijgt doordat straks ieder van u in een officieel register komt te staan. Dat vonden die politici allemaal ontzettend fijn voor u en daar toonden veel van uw wel aanwezige collega's zich dan ook heel erg mee in hun nopjes.

U herinnert zich misschien dat ik enkele weken geleden heb verkondigd dat ik het idee van registratie onzinnig vond. Daar had ik toen allerlei nogal platvloerse, armetierig-rationele argumenten voor. Achteraf schaam ik me daar eerlijk gezegd behoorlijk voor. Ik meende toen dat de vergelijking van leraren met artsen, advocaten, fysiotherapeuten en dergelijke, die allen een register kennen, nogal mank gaat. Die anderen kunnen hun beroep zelfstandig uitoefenen. Daar is registratie van belang ter bescherming van de cliënt en daarmee dus ook van het beroep. Zo is het prettig dat, als je aanbelt bij een bordje 'huisarts', je er zeker van kunt zijn dat de meneer of mevrouw die opendoet er ook echt voor heeft geleerd. Dat leek mij wel handig.

Deze redenering slaat nergens op, zo is mij op uw feestdag geleerd. Waar het om gaat is 'het psychologisch effect'. 'Het register is goed voor uw professionele zelfbewustzijn'. Laat ik daar nou toch nooit aan hebben gedacht. Stom, hè? Naïef en ook zo kortzichtig. Toen ik dat hoorde, kon ik van schaamte wel door de grond zakken!

Het cadeau dat u heeft gekregen was dus niet een wasmachine, ook niet een stropdas, laat staan een bot. U bent verrijkt met iets oneindig veel fraaiers: een dosis zelfbewustzijn. U ziet, als ze u een plezier kunnen doen, is onze politici, bonden, besturen of ambtenaren geen moeite te veel. Zelfs het streven naar deregulering wordt terwille van uw geluk opzij gezet. Straks staat u dus allemaal in een register. Enig hè?