Na gelijkspel tegen Dinamo dreigt voor landskampioen verloren seizoen; PSV werpt schroom te laat van zich af

KIEV, 28 NOV. De voetballiefhebbers in de Oekraïne raken niet uitgepraat over het wonder van Dinamo Kiev. Trainer Valeri Lobanovski is al bijna heilig verklaard. Zeker nadat zijn club zich gisteren dankzij een 1-1 gelijkspel tegen PSV had geplaatst voor de kwartfinale van de Champions League.

Zoals de oude man na afloop van de wedstrijd in het Stadion van de Republiek in de perszaal werd ontvangen en naar zijn zetel achter de microfoon werd begeleid, was niet alleen aangrijpend maar ook symbolisch voor de verering die hem in de republiek ten deel valt.

PSV-trainer Dick Advocaat zal met afgunst dit huldebetoon hebben aanschouwd. Waarom Lobanovski wel en hij niet? Waarom is het voetbal waarmee Lobanovski en zijn spelers bezig zijn Europa te veroveren wel succesvol en het voetbal waarmee Advocaat probeert PSV een plaats tussen de grootmachten te geven nauwelijks? Zo aantrekkelijk voetbalt Dinamo Kiev niet, weet hij. Zo positief is het voetbal niet waarmee de Oekraïense ploeg Barcelona, PSV en Newcastle United in de Champions League haar wil heeft opgelegd.

PSV heeft zich voorgenomen in navolging van Ajax aantrekkelijk te voetballen. Het resultaat is minder belangrijk dan de manier van spelen. Het is de macht der gewoonte geworden bij Nederlandse ploegen. Leuk, technisch redelijk verzorgd en aanvallend voetbal krijgt de voorkeur boven snelheid, agressie en voetbal zonder mededogen. Zo treedt PSV ook buitenlandse ploegen tegemoet. Zo kan het zich met redelijk succes meten met ploegen als Dinamo Kiev, Barcelona en Newcastle United. Maar zodra meer wordt gevraagd dan leuk en speels voetbal moet PSV afhaken. Dan komt PSV net als alle andere Nederlandse voetballers vaak tekort tegen voetballers als die van Dinamo Kiev, een ploeg van voorgeprogrammeerde spelers rondom twee supervoetballers, Rebrov en Sjevtsjenko, een ploeg die geen zin heeft in leuk voetbal, een ploeg die alleen op resultaat speelt.

In theorie heeft PSV na het gelijkspel in Kiev nog een kleine kans op een plaats in de volgende ronde van de Champions League. Het is de strohalm in een nu al bijna verloren seizoen voor de Eindhovense club, die ondanks vaak oogstrelend spel moet vrezen dat de landstitel al niet meer haalbaar is en een tweede plaats die uitzicht geeft op een plaats in de Champions League een moeilijke opgave wordt. Het ambitieuze PSV wordt weer eens geconfronteerd met de kwalificatie 'schlemiel'.

PSV moest gisteren in het stadion van Kiev winnen om in de race te blijven voor de volgende ronde. Omringd door zo'n tachtigduizend uitgelaten en hunkerende Oekraïeners getooid met bontmuts, had het moeten vechten tegen de machine van Lobanovski. Maar gevochten werd er slechts bij vlagen, zoals in de slotfase toen de thuisploeg tot schrik van de supporters werd overweldigd door de voetballers uit Eindhoven. Zelfs een voorbereiding in Israel was nauwelijks toereikend voor Dinamo om zich staande te houden tegen het ontketende PSV. Waarom durfde PSV pas zo laat alle schroom van zich af te gooien? Waarom was PSV zo lang bang voor Dinamo geweest?

Het moet worden gezegd dat Dinamo voortvarend van start ging, met snelle aanvallen uit het leerboek van Lobanovski. Vampeta en Faber schrokken zich wezenloos bij zoveel snelheid en dadendrang, gelouterde voetballers als Nilis, De Bilde, Cocu en Jonk bewogen zich over het veld alsof het hun niet aanging wat zich daar ver van hen vandaan in de verdediging afspeelde. Maar toen Dinamo na een schitterende aanval via Sjevtsjenko en Rebrov op 1-0 was gekomen, trok de Oekraïense ploeg zich weer terug in zijn stellingen en bleek hoe kwetsbaar en zwak ze is. Dinamo Kiev kan niet in de schaduw staan van de ploeg die een decennium geleden Europa veroverde. Attractief speelt het nauwelijks en op de twee spitsen na beschikt het elftal over zeer middelmatige spelers.

PSV beschikt over een veel betere ploeg. Maar beter voetbal wordt niet altijd beloond. Al in de thuiswedstrijd tegen Dinamo Kiev verspeelde PSV zijn mogelijkheden op de volgende ronde van de Champions League. Toen miste PSV tal van kansen en scoorde Dinamo driemaal uit vier snelle en perfect uitgevoerde tegenaanvallen. Met recht raakte Advocaat gisteravond geïrriteerd tijdens de persconferentie toen de Oekraïense pers hem bijna massaal een loflied op het voetbal van Dinamo wilde ontlokken. Respect had hij wel voor Dinamo en vooral voor Lobanovski, maar zo voetballen (“sneeky and lousy”) is niet de stijl waar hij van houdt. Zijn verklaring was aan dovemansoren gericht. Advocaat was nauwelijks vertrokken of er steeg een applaus op uit het perspubliek toen de tovenaar van Kiev ten tonele verscheen, Lobanovski in hoogst eigen persoon.

Het temperament van een trainer die maar niet de erkenning krijgt die hij ambieert, steeg bij Advocaat kort daarop bijna naar het kookpunt. Hij wilde niets weten van een definitieve uitschakeling van PSV. Kansen genoeg, probeerde hij fel zichzelf en zijn gehoor moed in te praten. Zo negatief als Dinamo speelde, zou hij zijn elftal nooit laten spelen. Van een timide start van PSV had hij niets gezien. Advocaat beschermde zijn ploeg en zijn spelers te vuur en te zwaard, zoals het een trouwe coach betaamt. Het flegma van De Bilde, Nilis, Cocu en Jonk was hem ontgaan. PSV had zelfs erg goed gespeeld, hij wilde nog fantastisch zeggen, maar slikte het woord na een hakkelend begin in.

Tien minuten na de rust was Advocaat door scheidsrechter Ceccarini naar de tribune gestuurd. Hij zou de arbitrage hebben willen provoceren door een bal demonstratief vast te houden. Advocaat wilde het maar niet begrijpen. Kort na het wegzenden maakte De Bilde na een pass van Jonk gelijk en vond de ploeg zowaar het vertrouwen terug. Maar het was te laat. PSV liet in Kiev weer een gelegenheid onbenut om aansluiting te krijgen bij de Europese top.

PSV speelt al anderhalf jaar voetbal dat menig liefhebber aanspreekt, maar voor een plaats temidden der Europese kampioenen is meer vereist. Lobanovski en Dinamo Kiev laten zien dat er andere wegen zijn naar glorie en triomf. In Oekraïne juichen de supporters wanneer Dinamo in de aanval gaat, een gelijkspel wordt gevierd als een triomf. Vergeleken bij artiesten van mediterrane afkomst zijn de Dinamo-spelers trekpoppen, maar wie dat in Kiev waagt te zeggen wordt beticht van heiligschennis. Advocaat hield zich gisteravond wijselijk in.

    • Guus van Holland