Dieren in een fijne wereld

Het eiland van Noach, zondag, Ned.3, 9.00-9.25u.

Noach de ijsbeer woont op een eiland. Het eiland was er opeens. Dat komt zo, vertelt Noach: “Er kwam een vuurbal uit de hemel en daarna is alles begonnen.” In Het eiland van Noach, de animatieserie die de VPRO vanaf aanstaande zondagochtend dertien weken uitzendt, wordt de schepping in één zin verklaard voor kinderen vanaf vier jaar. En er valt meer te leren. Over hoe je met elkaar kunt samenleven zonder trammelant, over saamhorigheid en hulpvaardigheid.

In de serie komt een stel beesten uit een dierentuin na een schipbreuk terecht op een drijvend eiland. Onder leiding van Noach de ijsbeer moeten ze het samen zien te rooien. Er is plaats voor iedereen, zegt de ijsbeer tegen de dieren: “Niet bang zijn, elkaar niet opvreten en goed zijn voor elkaar.” We zijn allemaal één grote familie.

Die boodschap vindt zijn herkomst ongetwijfeld in het feit, dat Het eiland van Noach een Europese co-productie is van 19 Europese publieke omroepen. Animatiefilms zijn kostbaar en alleen onder de vlag van Eurovisie kon het benodigde bedrag van 8 miljoen Zwitsere frank bijeen gebracht worden. De kwaliteitsserie wil tegenwicht bieden aan de grote hoeveelheid animatie uit Amerika en Japan. Inter-galactische oorlogen, vechtjassen en kille robots ontbreken dan ook.

Maar ook de stijl is anders: niet de vloeiende, wat gladde perfectie van Disney-films maar hoekiger en daardoor realistischer tekeningen in mooie kleuren. De aap is een echte aap en de beer is een beer, een lieve lobbes waar je meteen van houdt. De dieren kregen allemaal een eigen karakter dat de lengte van de afleveringen, van elk een klein half uur, kan dragen. Noach is met liefde gemaakt en dat is er aan af te zien.

De Nederlandse versie is hier en daar aangepast, zegt dialoogregisseur Jan Nonhof: “Ik vond het allemaal nogal braaf en in de oorspronkelijke teksten werd wat vaak met de wijsvinger gewezen. We hebben geprobeerd het iets lekkerder te maken. In de originele versie hadden de dieren allemaal een ander Engels accent, van cockney tot Australisch. Wij hebben het meer gezocht in de sociale verschillen tussen de dieren.” Daarom heeft ijsbeer Noach, het voornaamste dier, nu een een dito stem, krachtig en waardig. Rauwdouwer Rocco de gorilla (“ik ben Rocco en ik geloof in jullie”) praat een beetje plat met zijn ruige wiskey-stem. De walrus, Therapie Wally, heeft een zalvend geluid en de mammoet klinkt deftig.

“Niet zo stressen”, zegt de giraffe modern als Noach haar opgewonden begroet. “Ik heb net een schipbreuk achter de rug”. De dieren in de Nederlandse versie zijn hedendaags maar ze weten het begrip democratie op waarde te schatten en ze menen het goed met elkaar. Het is een fijne wereld, die van Het eiland van Noach.