Hulpmiddelen

Behalve op douchekrukjes en lange schoenlepels (NRC Handelsblad, 20 november) zou de raad voor de volksgezondheid en zorg zijn aandacht ook kunnen richten op besparingen die kunnen ontstaan doordat de geldgevende overheid bepaalde soorten gehandicaptenartikelen, waarin slechts een kleine markt bestaat, zelf laat produceren.

Omdat ik blind ben, gebruik ik een braille-leesregel, waarmee ik de tekst van het computerbeeldscherm kan lezen. Dit apparaat kost nu 27.000 gulden en wordt uit gemeenschapsgeld betaald. Een ander advies zou kunnen zijn dat de overheid in ruime zin (sociale verzekeringen, ziekenfondsen etc.) regelmatig zelf onderzoek doet naar kwaliteit en doelmatigheid van door haar betaalde goederen en diensten, dit zowel in het belang van de gehandicapten die ervan afhankelijk zijn als uit een oogpunt van optimale besteding van gemeenschapsgeld. Dit onderzoek behoort tot de eigen verantwoordelijkheid van de overheid, die ze niet uit handen moet geven. Het moet worden verricht bij de gehandicapten zelf en wel zo, dat rekening wordt gehouden met angst voor mogelijke repercussies van monopoloïde dienstverleners/leveranciers.

    • Maarten Bakx