Eendeborst van prinses Stéphanie

Eetcafe; Replay Café, 'Kalvertoren', Singel 461, Amsterdam. Open: ma t/m do 9-01u, vr/za 9-03u en zo 12-01u.

De jongste dochter van prins Rainier III van Monaco blijkt om haar pols hetzelfde te hebben zitten als Pamela Anderson om haar bovenarm: een tatoeage. Stéphanie ordent de papieren voor zich op de conferentietafel, knabbelt eventjes bedachtzaam op een pinknagel en brengt een weerbarstige bruine lok in het gareel. Veel journalisten in het zaaltje houden eventjes de adem in.

De dochter van Grace Kelly was onlangs in Amsterdam ter gelegenheid van de opening van het 'Replay Cafe', een uitspanning in het nieuwe 'Kalvertoren' winkelcentrum tussen Singel, Kalverstraat en Heiligeweg. Stéphanie bezit 50 procent van de aandelen van deze keten kleding-winkels, waarvan de merknaam inmiddels ook aan diverse café's is verbonden: één in haar vaderland, andere in Los Angeles en Barcelona en nu dus in de hoofdstad alhier.

De presentatie is een gladde PR-show: veel zonnebrillen, staartjes en GSM-geweld. Er is ook een licht gespannen heer die steeds in zijn revers praat. “Wij willen gewoon mensen laten delen in onze lifestyle: ze lekker en gezond voedsel en mooie kleren aanbieden”, beweert Stéphanie stellig op de vraag waarom iemand van haar standing zoveel energie en tijd besteedt aan commerciële projecten in plaats van aan charitatieve doeleinden. “Bovendien reageren wij uitsluitend op de wensen waarmee onze klanten ons benaderen”, jokt haar zakenpartner Claudio Buziol - die zó uit een Duitse shampoo-reclame lijkt te zijn weggelopen.

In de hoop dat vorm niet altijd ook de inhoud bepaalt, melden we ons op een zaterdagavond in het parterre gedeelte van het mediterraan georiënteerde eetcafé. Een ober, die een bakje spaansgepeperde olijven komt brengen, is zo vriendelijk ons een pen te lenen, waarmee wij de volgende kanttekeningen maken.

Het interieur is een mix van 'authentiek' en modieus: Spaanse tegeltjes en knoflookstrengen, tegenover moderne tafels en verwarmingsbuizen open en bloot aan het plafond. De muziek doet erg aan een kleding-winkel denken. De kaart is veelbelovend: spannende salades, een grote variatie aan visgerechten, risotto, en veel pasta's. Zo is er goed klinkende 'salade van gegrilde groente met ansjovis' voor ƒ 14,50 en nieuwsgierig makende 'tonijn in jasje van zwarte olijven en spinazie' à ƒ 32,50 - we zien dat obligate 'jasje' door de vingers. Alle desserts kosten ƒ 9,50, behalve een kaasplateau, dat ƒ 17,50 doet.

Koken is scheikunde en wij doen de lakmoesproef. Om vlot te kunnen vaststellen of we hier nóg een keer moeten komen, bestellen we daarom 'bederfelijke' waar: huiswijn, pasta en zeevruchten. En het is drie keer goed raak: de wijn is een meer dan adequate Navarra van ƒ 4,50 't glas, de 'tagliatelle met zongedroogde tomaten, mozzarrella, kappers en Parmezaanse kaas' (ƒ 16,50) smaakt oorspronkelijk. En de 'vissalade Replay met mesclun en kreeftenolie' (ƒ 18,50) moet één van de zeldzame zeevruchtengerechten zijn waarin nou 'ns niet die akelige 'surimi' nep-krab is verwerkt. Maar wel lekker grof gesneden plakken gerookte zalm, grote ansjovissen, boquerones, mosselen en garnalen.

Kortom: we komen hier terug. Want we zouden ook nog wel eens een keer à ƒ 29,50 de tanden willen zetten in 'tamme eendeborst Stéphanie'.

    • Menno Steketee