'Net Centerparcs, zó gezellig'

Als er iets schadelijk is voor het libido, dan is het wel het veelvuldig kijken naar het SBS6-programma De wallen op stap.

Ik ken mensen die na het een, twee keer zien van dit programma nooit meer de vreugde van het orgasme hebben mogen beleven. Seks was een bordje drabbige aardappelpuree voor ze geworden, opgediend door gemelijke pooiers, mottige hoeren en slecht getatoeëerde echtparen uit Geertruidenberg. En kennelijk bedoeld voor eenzame stakkerds, klantjes van het Pieter Baan Centrum en Hongaarse dominees.

Wat mezelf betreft: ik moet bekennen dat ik er graag naar mag kijken. Nu Jiskefet en Arjan Ederveen voor een poosje zijn weggevallen, is De wallen op stap een komisch alternatief dat ik niet graag zou missen.

Wij bevinden ons met presentator Patrick Hollander in een ongure parkeergarage. Te gast is een hoekige, besnorde, onsnugger kijkende, zenuwachtige dertiger die zich à raison van 250 gulden per uur zegt te verhuren als gigolo. Hij moet de ultieme mannenfantasie belichamen die regelmatig in dit soort seksprogramma's terugkeert: de hunkerende vrouw die er zozeer pap van lust dat ze er dolgraag voor wil betalen.

Na enig heen en weer gepraat blijkt echter steevast dat de Nederlandse gigolo's het niet overmatig druk hebben. Ook dit exemplaar had heel wat meer smachtende vrouwtjes verwacht. Hoe de seks tot dusver was? “Nou... eh... de seks is maar heel sporadisch. Het is tachtig procent genedelheid en aandachtleid.”

Genedelheid en aandachtleid? Inderdaad, de gigolo heeft zo'n reusachtig spraakgebrek (sblaakgebjek) dat hij ernstig gehandicapt moet zijn bij het influisteren van koosnaampjes tijdens de daad.

Wat willen de dames nog meer, vraagt Hollander. “Ze willen soms ook dat ik de afwas doe en stofzuig”, zegt de gigolo, een beetje beschaamd. “Dan sta ik daar dus in mijn boksershort af te wassen.” Dat hoort tot de standaardwerkjes, houdt de interviewer aan. “Ja, een beetje vrijen, een beetje beffen, een beetje afwassen.”

Hij lacht onzeker. Het is geen vetpot, dat is aan alles te merken. “Ik bef wel met blote tong”, prijst hij zichzelf, zonder veel overtuiging, nader aan. Maar ook dát heeft de grote, commerciële doorbraak nog niet mogen bewerkstelligen. Hoe zou dat toch komen? “Het is nog een taboe”, besluit hij onverwacht kordaat.

Nu komt Anja in beeld, de drijvende kracht achter escortbureau Fantasy waarvoor gigolo Paul werkt. In haar vrije tijd 'doet ze ook zelf nog steeds films'. Anja begrijpt ook niet waarom de dames zó en masse Paul versmaden. Gevraagd naar 'zijn specifieke kwaliteiten' zegt ze: “Zijn humóór.” Spraakgebreken verspreiden zich kennelijk als een epidemie in die wereld.

Waar zijn we inmiddels terechtgekomen? In een heuse parenclub! De eigenaresse heet mevrouw Koeman en ze laat zich vergezellen door haar hele, schaapachtig glimlachende familie.

Mevrouw Koeman stelt ons meteen gerust: ze neemt niet zélf aan 'het parengebeuren' deel, want dan zou ze 'een concurrent zijn van de klant'. Zij coördineert het parengebeuren en ze ziet erop toe dat de sfeer aangenaam blijft. “Het lijkt hier soms net Centerparcs, zó gezellig.”

Aan de bar hebben inmiddels enkele gespannen kijkende echtparen in fleurige slipjes plaatsgenomen. “We houden ook wel eens een pijpmarathon”, horen ze mevrouw Koeman zeggen. Een wát? Zelfs de door de wol geverfde afgezant van Fons van Westerloo kijkt er even van op. “Ja, dan staan er tien mannen op rij”, zegt mevrouw Koeman onverstoorbaar. “Het gaat erom wie de meeste mannen doet. Die vrouw heeft gewonnen. De condooms worden daarna opgehangen.”

“En daarna een kroketje om de boel af te blazen?” vraagt de interviewer.

Een bevrijdend gelach klinkt op uit het gezelschap rond mevrouw Koeman. “Bijvoorbeeld!”

Dat is me vaker opgevallen: het nerveuze geschater van deze seksuele vrijbuiters, zodra de presentator een van de grappen debiteert die hij de vorige dag met zijn redactiestaf heeft ingestudeerd. Alsof er niemand écht op zijn gemak is. Alsof ze allemaal van elkaar weten dat ze radeloos zijn, verveeld, wanhopig.