Maria Callas

The Callas Edition, (Movieplay, ced 100341 & 100342)

Sommige mensen kunnen nooit genoeg krijgen van de stem van Maria Callas. Alles willen ze hebben van deze misschien wel beroemdste sopraan aller tijden. Zij willen haar niet alleen horen zingen, met die bedwelmende stem, maar ook nog luisteren naar alle interviews, repetities en de persoonlijke inleidingen die ze in de jaren vijftig hield bij radioprogramma's voor de Italiaanse omroep. Voor hen is er nu The Callas Edition, van de kleine platenmaatschappij Movieplay, die uiteindelijk acht keer drie cd's zal omvatten (maandelijks twee nieuwe doosjes), mooi toegelicht aan de hand van foto's en korte teksten.

Ieder woord en iedere toon van de diva lijkt voor de samenstellers heilig. Zelf een in het Grieks uitgesproken verontschuldiging voor het afzeggen van een concert in Athene is vereeuwigd - verder zijn de gesproken teksten overigens in het Engels. Voorafgaand aan de aria Casta Diva van Vincenzo Bellini legt Callas bijvoorbeeld uit hoe moeilijk het is die woorden mooi op toon te spreken. En in een interview van meer dan 20 minuten met een Amerikaanse radiozender (opgenomen in Milaan in 1957) blijkt haar voortdurende strijd met de media. “Hou van mij en denk aan mij als een artieste en niet als wat sommigen graag van mij willen maken”, zegt ze. Het is aardig dat het allemaal deel uitmaakt van de Callas Editie, maar het is ook prettig dat de cd-speler de mogelijkheid biedt om er snel overheen te flitsen.

Want Maria Callas mag dan veel meer zijn dan een zangeres, luisterend naar de vele uren muziek die de Callas Editie te bieden heeft, kan men slechts concluderen dat alles uiteindelijk ondergeschikt is aan die fascinerende stem. Het maakt daarbij niet uit of ze werk zingt van een van de vele Italianen die ze op haar repertoire had (Donizetti, Spontini, Verdi, Puccini) of van Mozart en Wagner. De stem van Maria Callas werkt absoluut verslavend. Wie eenmaal door die wonderlijke klank gevangen is, die mengeling van schijnbaar ongecontroleerde muzikale hysterie en geraffineerd pianissimo, is voor altijd verloren. Niets telt verder nog: dat de oude opnamen soms wat groezelig zijn, dat de orkesten en dirigenten zelden wereldtop zijn, dat de stilistische nuances niet altijd met de historische interpretatie overeen lijken te komen. Alles zij Maria Callas vergeven.

    • Paul Luttikhuis